Anna van Praag

Een stilleven van lege koffiekoppen, vuile glazen, de laatste paar zelfgebakken koekjes. (lees verder)

Om 10 voor 12 kwam ze binnen gestormd, helemaal uit Lelylaan. Toen rook het huis natuurlijk naar zelfgebakken speculaas. (lees verder)

Vorige week was mijn moedertje jarig, still going strong. In de Flesseman.
(lees verder)

Herfst in mijn stad. (lees verder)

Uit de verspreide boedel kwam ineens een grote witte zak van een bruidswinkel in Utrecht tevoorschijn.
(lees verder)

De Anna van mijn dromen is een stoer wijf. (lees verder)

Ik geloof dat ik bijna weer op reis kan naar Spanje. Dat alle dingen die moeilijk waren nu wel klaar zijn en ik gewoon weer kan genieten van beeldschoon Andalusie. (lees verder)

‘Ben je een wicca?’ vroeg de vrouw van het heksenwinkeltje waar ik net had gevraagd om ‘een panty met pentagrammen erop.’​ (lees verder)

Ik heb een nieuwe mantra. Het is eigenlijk heel simpel. (lees verder)

Ik loop even binnen bij de dochter in haar restaurant. ‘Neem een drankje, mam,’ zegt ze. Dat geeft me de mogelijkheid om op een stoel schaamteloos alle kanten op te kijken om haar bezig te zien als serveerster. (lees verder)