Anna van Praag

Toen ik mijn vriendin naakt en gillend voorbij zag rennen, niet eens met een handdoek om, wist ik dat het goed mis was.

‘Ik ben niet zo jaloers aangelegd,’ zei een vriendin.

Ik ben een god in ’t diepst van mijn gedachten,
maar in de bibliotheek een volontair
die hunk’rend op een baantje zit te wachten
en boeken uitleent met een zeker air.

Hoe dol ik ook ben op Martin Bril, het woord ‘rokjesdag’ krijg ik niet meer lekker mijn strot uit. Te male gaze, denk ik. Maar er is wel iets anders.

Van mijn lief kreeg kreeg ik een tijdcapsule cadeau.

Ja! Dus zo voelt het om 59 te zijn.

Ook dit is topsport.

Zelfs gewoon op straat stond een dapper blauwbekkend meisje bloemen  te verkopen. Dat was op zich lief en vooral de expats waren blij (ze was zelf ook expat). Maar verder vind ik Valentijnsdag een beetje de olifant in porseleinkast.

‘Tof?’ zei een van de kinderen met een vies gezicht. ‘Tof? Dat woord gebruik ik alleen ironisch, als in: tof idee – not.’

‘We gaan gewoon weer even back to normal,’ zei J.