Anna van Praag

Ja! Dus zo voelt het om 59 te zijn.

Ook dit is topsport.

Zelfs gewoon op straat stond een dapper blauwbekkend meisje bloemen  te verkopen. Dat was op zich lief en vooral de expats waren blij (ze was zelf ook expat). Maar verder vind ik Valentijnsdag een beetje de olifant in porseleinkast.

‘Tof?’ zei een van de kinderen met een vies gezicht. ‘Tof? Dat woord gebruik ik alleen ironisch, als in: tof idee – not.’

‘We gaan gewoon weer even back to normal,’ zei J.

‘Sorry,’ zei J en terwijl hij het zei was hij al omgedraaid, ‘ik moet even terug naar die man met zijn jam.’

Ik zou kunnen schrijven over de scherpte van de wind die in mijn (nu nog) zongebruinde wangen bijt en het donker van de ochtend. Over dat ik er alweer een lange werkdag zonder J op heb zitten inclusief thuiskomen in mijn huis waar hij niet is.

‘Gaan jullie maar voor,’ zei de man van het hotel, ‘ik wil de verrassing niet bederven.’

Chaia, lieve dochter, vandaag word je zeventwintig jaar. Ik haal je even naar Brazilië om dat te vieren. Caipirinha’tje?

‘Dit paradijs is een hoax,’ zei ik tegen J.