Anna van Praag

On a tour of one-night stands
My suitcase and guitar in hand
And every stop is neatly planned
For a poet and a one-man band

Als mijn liefje niet naar mij komt, ga ik wel met mijn liefje mee.

Een ode aan het verlegen kind, las ik ergens. Het ging over een nog te verschijnen kinderboek dat verlegen kinderen een hart onder de riem stak. Het mocht gewoon, verlegen zijn.

Ik kom uit een ouderwets rood nest, maar morgen ga ik voor het eerst sinds jaren geen PvdA stemmen.

Dit is Kitty. Ik ken haar normaal met een doktersjas aan, dus ik moest even twee keer kijken.

Joep is dood.

Toen ik mijn vriendin naakt en gillend voorbij zag rennen, niet eens met een handdoek om, wist ik dat het goed mis was.

‘Ik ben niet zo jaloers aangelegd,’ zei een vriendin.

Ik ben een god in ’t diepst van mijn gedachten,
maar in de bibliotheek een volontair
die hunk’rend op een baantje zit te wachten
en boeken uitleent met een zeker air.

Hoe dol ik ook ben op Martin Bril, het woord ‘rokjesdag’ krijg ik niet meer lekker mijn strot uit. Te male gaze, denk ik. Maar er is wel iets anders.