Anna van Praag

‘Daar zie ik naar uit!’ mailde mijn vader.  ‘Mocht ik echter voor die tijd overleden zijn, dan ga ik gewoon naar de toren en lees het met de VR bril.’

‘Krakersrellen!’ zei vriendin Sanne. ‘Dat was soms best grimmig, dan moest je rennen voor de politie.’

Schrijven is een soort zelfhulp, heel klein en intiem.

Ontbijten met verse croissants bij Terminus Nord. Lunchen in het rustige deel van Montmartre. En dan met verse kaasjes, stokbrood en macarons picknicken in de trein terug.

‘Op een mooie pinksterdag,’ zong ik heel hard terwijl we over het Museumplein fietsten.

Het leven van mij en J is dezer dagen enorm dynamisch. We hollen van het een naar het ander.

‘Al is er straks maar één kind dat zich gezien voelt door jouw boek, dan is dat al goed,’ zei de vormgever tegen mij.

We schreven het verhaal van onze vriendschap.

Ik ben een surfer die op zijn plankje dobbert, wachtend op die golf.

Ik raakte van alles kwijt.