Anna van Praag

Als ik synesthesie had, zou het woord ‘Dunya’ geel zijn in mijn hoofd. Zonnegeel, warm, wijd.

‘Hoezo kus je per ongeluk iemand? Je viel om en botste toevallig tegen zijn gezicht aan?’

Er waren mensen om me heen die zeiden ‘Wat een gedoe.’ Of: ‘Ik ga wel op tv kijken.’ Zuchtend: ‘Dat gevecht om die brillen.’ En J was in Vlissingen dus ik stond er alleen voor.

Laten we het over geld hebben.

Tussen mijn liefje en mij in ligt de markt.

Laatst ging de vaste telefoon.

Ik dacht, al een tijdje geleden: ik ga een paar dagen even weg, naar Vlissingen. Dat moet kunnen. Ik zag J en mij samen al leuke tripjes doen naar Philippine en Knokke.

Iedereen om haar heen deed het, zei de vriendin. Gemini als therapeut gebruiken. Het was echt helpend.

Wat is dat toch een mooi gedicht (van Neeltje Maria Min): voor wie ik liefheb wil ik heten.

Ik geef mezelf de hele tijd cadeautjes.