Sintels

Ik weet dat ik op een filmfestival ben, maar wat ik nu al de hele tijd denk, is: wat houd ik toch van boeken.

Van mensen die boeken lezen, schrijven, bewerken. Van boekwinkels met zitjes en lampjes. Van bibliotheken.

Contract

En vooral houd ik van boeken maken. Van ze bedenken, dat je hoofd altijd aanstaat, de woorden die zich vormen om een idee, een gedachte, in de richting van een verhaal. Van in de wee hours ontstane flarden, droombeelden. Van die ene zin, dat ene woord zelfs. De sintels waarmee een nieuw boek begint. Ik hou ook van de noeste arbeid, het pact tussen mij en mijn computer, het gerammel van mijn vingers op de toetsen. ‘Misschien is dit een nieuw boek,’ zei ik tegen mijn uitgever, ik was even in Rotterdam. Ze ving mijn associaties, stelde een cruciale vraag en samen verzonnen we een lijn in het verhaal die ik zelf al wel en niet had gevangen. Daarna bood ze me een contract aan. Ja, dat gebeurde gewoon. Het was het beste gesprek van de maand en ik heb het amper nog kunnen delen (nu met jullie). En ook: het Letterenfonds liet weten dat mijn laatste boek kerntitel is op de komende Frankfurter Buchmesse, dat betekent dat het wordt uitgelicht voor aankoop door andere landen.
Maandag start de week van het verboden boek. Dat is extra belangrijk, nu de Verenigde Staten maar doorgaan met hun lijsten van verbannen boeken. Daarover werd gisteren op het festival gesproken in een zaal vol geschokte medewerkers van bibliotheken. Nee, voor de Sterren geen vertaling naar Amerika.

En ik schrijf door. Omdat dat is wat ik doe.

Foto: Lex de Meester