Het is net een zomerkamp, zo’n tiendaags festival. De mensen en de routines worden je hele wereld.
En in die wereld heb ik duidelijke rollen.
Cheerleader
Voor het eerst dit jaar was ik voor de mensen uit de filmwereld ‘de moeder van Bloem.’ Twee jaar geleden was dat nog andersom. Bloem had er een bloedhekel aan wanneer ik dingen zei als: kijk dit is mijn dochter die zit ook in de film. Ze wilde het allemaal op eigen kracht doen. En inmiddels heeft ze al op zoveel plekken in de filmwereld gewerkt dat ze er bekender is dan ik. Trots zag ik vanaf een afstandje hoe ze her en der inleidingen bij films stond te geven alsof het niks is.
Zelf leidde ik een paar filmgesprekken en dat ging eigenlijk ook beter dan ooit. En voor het eerst dit jaar waren er ook mensen – best wel wat eigenlijk – die mij aanspraken als schrijver. Vaak was de recensie in De Volkskrant de aanleiding.
Maar vooral ben ik hier natuurlijk de vrouw van de directeur’. Dat had mijn dertigjarige zelf vast heel stom en ongeëmancipeerd gevonden. Maar inmiddels heb ik er geen enkel probleem meer mee. Sterker nog, het heeft wel wat, dat ‘stand by your man.’ Om een beetje extra voor hem te zorgen, achter hem aan te hobbelen, klankbord en cheerleader te zijn. Ik ben ook gewoon heel trots op hem.
En vanaf vandaag wordt het weer gewoon. Hup naar Amsterdam. Mijn werk, mijn vrienden, mijn leven. Voelt ook wel weer lekker om alleen van mezelf te zijn. Met een beetje kampheimwee, dat wel.
