Het ene moment sta je voor een zaal vol mensen, maak je korte nachten en zit je haar de hele tijd goed. Het volgende moment is alle glamour ver te zoeken.
Terug alleen in mijn huisje loop ik weer tegen de katten te kletsen. Die zijn op zich heel blij om me te zien, ’s nachts komen ze bovenop me liggen.
TL verlichting
Ik zou een nieuwe lessenserie beginnen, het ging niet helemaal volgens plan. Van de acht studenten kwamen er twee opdagen, waarvan één te laat. Het was avond en ook alweer zo vroeg donker. Dus daar zat ik met die twee mannen in dat enorme lokaal onder de TL-verlichting, het was een wonder dat er toch nog mooie dingen uit hun pennen kwamen. Dat hadden ze trouwens niet bij zich, pennen. Ook geen papier en ook geen laptop. Alsof je naar zwemles gaat zonder zwempak.
Toen ik naderhand buiten kwam, was het begonnen te regenen. Ik zette er maar een luisterboek bij op, oortjes in en snel doorfietsen over de donkere straten. Twee keer werd mijn zomerbroek zeiknat van een scooter die door de plassen scheurde. Er zat ook al de hele dag iets in mijn oog wat maar bleef tranen en ook pijn deed. Nat slierthaar, natte sandaaltjes. Op dat moment viel mijn telefoon uit, weg luisterboek.
Ik kwam thuis, propte mijn telefoon aan de beademing en zag in de spiegel alweer zo’n bleek winterkoppie. Ik miste mijn man maar die was nog in Vlissingen.
