Anna van Praag

J belde me op: ‘Ik heb een kaartje voor je bemachtigd. Je moet het een keer meemaken.’

‘Het is het laatste concert dat ik zing,’ zegt mijn vader. Zo heeft hij dat besloten, het wordt hem geestelijk te zwaar.

Toen ik afstudeerde, vroeg ik of mijn moeder haar beroemde kipsalade wilde maken voor alle gasten op het feestje na afloop.

Met mijn liefje in Granada, nog voor zijn verjaardag.

‘Er staan hier nog vierhonderd boeken van je,’ zegt de Griek, ‘Nederlandse boeken, niemand wil ze hebben.’

Ik stuurde het kleine huurautootje de onverharde bergweg op – al was “weg” misschien een te groot woord. Hoger en hoger.

Hoe zou mijn leven zijn als ik een winkelmeisje was?

Je maakt een holletje en daarin voel je je veilig. Dat holletje noem je huis of bubbel of boek. Daar ben je onaantastbaar.

Ik deed een tijdje een cursus, iets voor schrijvers die, getroffen door corona, nieuwe dingen moesten leren.

Ik noemde haar in gedachten soms Terror Meisje.