Het leven van mij en J is dezer dagen enorm dynamisch. We hollen van het een naar het ander.
Ik sleurde hem mee naar Rotterdam, naar de uitgever. Daar werd de zomeraanbieding feestelijk gepresenteerd en zag ik mijn eigen boek voor het eerst. Ik moet steeds een beetje huilen.
Penose
Maar J, op zijn beurt, sleurde mij weer mee naar de bioscoop waar ‘zijn’ (als producent) documentaire over de Amsterdamse Wallen in première ging, voor drie uitpuilende zalen. Ik keek mijn ogen uit, zoveel ‘gezellige’ ouwe penose bij elkaar. ‘Nog nooit op één avond zoveel gouden tanden gezien,’ vatte J het samen. Ikzelf kreeg het nog bijna aan de stok met een van de hoofdrolspelers, die niet meer in de zaal paste. ‘Misschien kan je op de grond…’ begon ik, want er zaten mensen op de trappen. ‘Op de grond? Ik zal jou eens op de grond leggen,’ barstte hij los. Snel veranderde ik van toon. ‘Lijkt me heerlijk,’ zei ik koket. Toen was het weer goed.
Maar serieus, ga allemaal Het hart van Amsterdam kijken, een bijzondere en zelfs ontroerende documentaire, met veel liefde gemaakt. Als je gaat geef je J een fijn verjaardagscadeau.
Want dat is er ook. Morgen is hij jarig, feest op feest. En hij is nog maar net terug van het filmfestival van Cannes.
Gelukkig zijn er tussen alles door gestolen uurtjes waarin we even helemaal samen zijn. Ik en mijn heerlijke man.
Gefeliciteerd schatje!
