Anna van Praag

Een van mijn eerste herinneringen. Er stopt een volgeladen busje voor de deur van mijn hippieachtige ouders. Eruit stapt een vrouw met (in mijn herinnering) wild krullend haar. Ze is helemaal uit Engeland komen rijden. ‘Hier ben ik dan,’  zegt ze en ze spreidt haar armen uit naar het busje. ‘Met alles wat ik bezit op deze wereld.’ De bewondering van mijn ouders stroomt ook door mij heen. Dus zo ziet vrijheid eruit! (lees verder)

Waarschijnlijk vind je dit alleen maar leuk om te lezen als je ook schrijver bent. En als je schrijver bent vind je het ook niet leuk want zelf doe je toch alles anders. (lees verder)

Facebook gedraagt zich soms als een dementerende ouwe tante die om de haverklap ouwe koeien uit de sloot haalt. En dan, geschrokken van je reactie, meteen in meervoud gaat praten: ‘We dachten dat je het leuk vond om terug te kijken op deze herinnering.’ (lees verder)

Rillend van de hooikoorts zat ze deze week nog bij me. ‘Mijn longen zijn best wel slecht.’ (lees verder)

Ik zal een jaar of twaalf geweest zijn toen mijn vriendinnetje Sabine de vraag stelde. Het ging over de film Bilitis. (lees verder)

De scholen gaan richting zomervakantie, geen schrijversbezoeken meer. De klus bij EYE is geklaard, sterker nog, de programmeur zegt: ‘No offense maar je hoeft niet meer te komen hoor, Anna.’ (lees verder)

Nog een keer mijn moeder. Omdat ze in het ziekenhuis lag. En er ook alweer uit, gelukkig. (lees verder)

Heb je recent nog een grote blunder gemaakt? Het antwoord is ja. (lees verder)

Ik storm net mijn huis binnen als de telefoon gaat.
‘Dag lieve oudste dochter van me,’ zegt mijn moeder. ‘Ik ben zo benieuwd hoe het met je gaat.’ (lees verder)

Martje Harmanna Hoff werd op 1 juni 1911 geboren in Amsterdam. (lees verder)