Anna van Praag

Ik heb nog nooit een prijs gewonnen, nog nooit! Of nou ja, één keer, dat was een steen. (lees verder)

Wakker worden van een fel oranje ochtendlicht dat weerkaatst op hoge witte huizen. Van schoonmaakwagentjes op straat, ratelende rolluiken, en dat alles al in beweging is voordat de winkels open zijn (alleen de bakker, mensen met baguettes onder de arm). Zeker honderd duiven ineens en dat je dan vanuit je raam omlaag kijkt en er staat een baardig krom mannetje al die duiven te voeren.
Ik ken dit alles – en ik ken dit nooit. (lees verder)

‘Misschien moeten we nóg een bord pal voor ons huis neerzetten?’ stel ik voor. ‘En daar staat dan op: en nu allemaal weg uit onze tuin!’
(lees verder)

NO SEX stond overal met grote letters. Dus dat was een hele geruststelling. (lees verder)

‘Ben ik een Nelson?’ Met die gedachte werd ik vanmorgen wakker. (lees verder)

Omdat je er de allerlekkerste patat kan kopen. Om het getingel van de klokken van de Westertoren en dat Anne Frank dat ook al hoorde. Om die ene lampenwinkel en de herinneringen die plakken aan de Mazzo. Maar vooral om Rietje. (lees verder)

‘Vandaag is de laatste dag van ons zomerterras,’ zei Ilco zondag. (lees verder)

Wat er ook gebeurt, dacht ik, ik ga in ieder geval mijn moeder het eerste exemplaar van het boek geven. (lees verder)

Een jaar geleden gebeurde er niks. Ik zat dag in dag uit op een verre Spaanse berg, staarde sereen naar de olijven, praatte een beetje met me, myself and I en was bang dat ik misschien wel nooit meer een boek zou schrijven. (lees verder)

Gastvrijheid heb ik geleerd in Syrie (lees verder).