Anna van Praag

Bassie. Zo heet de chauffeur van de circusbus. Hij heeft dreadlocks en een lange pandjesjas en rijdt ons schrijvers nog steeds van schoolplein naar schoolplein om de sprookjesboeken uit te delen. Ik kan inmiddels zwaaien als de koningin. ‘Dag lieve schrijvers, dahag dahag,’ zingen de kinderen en dat is lief en eervol – en ook een beetje genant.
(lees verder)

‘Dat is het gevaarlijke van wensen, ze kunnen uitkomen.’
Verhalen-Nancy heeft gelijk. Er is iets wonderbaarlijks gebeurd, ik kan het nog steeds bijna niet geloven (lees verder).

‘Voor heel veel van deze kinderen is dit het eerste en enige boek dat ze in huis hebben.’
Ja, we zijn op een missie. In een rode circusbus. (lees verder)

Dia de la mujer vandaag, vrouwendag, en dat wordt groot gevierd in Montefrio. Chaia’s groep danst de flamenco en er is paella voor het hele dorp. (lees verder)

Zin! Om te vieren voor het voorbij is. Het leven, de lente. Maar vooral: een nieuw boek!
(lees verder)

De regen slaat tegen de ramen. Man op reis, winkels en scholen vier dagen dicht door een of andere feestdag, schotel van de televisie al tijden kapot. De meiden hangen languit op de bank met hun iphones, ruziënd over wie het laatste koekje (of de laatste rol koekjes) heeft gejat, we kijken mama appelsapjes op youtube.
En juist vandaag begint het carnaval… (lees verder)

Kijk, dat kleine zwarte vrouwtje in het midden, dat ben ik. In een paleis. Met drie grote prinsessen om m heen en ook nog een hele grote koning (die maakt deze foto). (lees verder).

Ik had nooit gedacht dat ik nog eens reclame zou maken voor een mannendeodorant. (lees verder)

Ik werd wakker, badend in het zweet. ‘Shit,’ dacht ik, ‘ik heb vandaag een boekpresentatie en er is niemand die het weet.’ Ik draaide me om en droomde door (lees verder).

‘Hier heb je een droomhuisje en het staat in Amsterdam.’ (lees verder)