Ik vind dat we harder moeten vechten voor de woorden.
Woorden kunnen namelijk, net als vliegtuigen, gekaapt worden door taalterroristen. Zo was er niks mis met ‘woke’ totdat het een zuchtwoord werd: ‘Die vrouw is wel heel erg woke.’ Ik hield ook van het woord ‘gelukszoeker’ – en toen durfde ik het ineens niet meer in de mond te nemen. Maar het is toch mooi als iemand het geluk gaat zoeken?
Een bruid something blue geven
Ik vecht voor het woord traditie. Een krachtig woord, een rijk woord. En al bijna besmet door de tradwifes. Blijf van mijn woord af! Traditie komt helemaal uit het Latijn: transdare betekent ‘overdragen.’ Het heeft ook te maken met dat andere mooie woord, ritueel – al is dat woord voor sommigen dan ook weer besmet omdat ze er satanistische dingen bij denken. Het Juiste Woord rubriceert traditie onder andere bij ‘verhaal’. Ja! Tradities geven vorm aan mijn leven. Zoals ik laatst weer eens op zaterdag pannenkoeken ging eten bij mijn vader en me dat blije kind voelde met altijd op zaterdag pannenkoeken. Traditie is een bruid something blue geven, een kind welkom heten in de wereld met een doopfeest, de eerste asperges in het vroege voorjaar. Ik ben een trotse tradwife, ik bouw ook graag mijn eigen tradities. Met mijn dinsdagdiner, en tegenwoordig heb ik ook een schrijversdiner. Dat ik elk jaar naar Texel ga, altijd appelbollen bak op mijn verjaardag, mijn middelste dochter elk jaar een warme sjaal geef als het buiten koud wordt (die ze elk jaar weer kwijtraakt) en alle dochters een boek tijdens de Kinderboekenweek, ook al zijn ze volwassen – dat zijn de glinsterende slingers door mijn leven en wie houdt er nou niet van slingers?
En ja, tradities zijn in essentie beweeglijk, zoals een doorgefluisterd woord in een fluisterspelletje. Dat de Pieten in de Bijenkorf eerst zwart, toen zilver en nu beren zijn. Maar ze klimmen nog steeds en kinderen staan met open mond te kijken. Traditie is het doorgeven van het vuur, niet de aanbidding van de as. Dat zei een wijs iemand laatst tegen mij.
