Ze wil al heel lang piloot worden, tot lichte ongerustheid van mij, haar moeder.
Ik bedoel, vliegtuigen zijn best eng, toch? Het lijkt me sowieso een hard beroep met grote verantwoordelijkheden.
Pilotenschool
Maar dit kind houdt van hard en snel en stoer. Op een dag gaat ze natuurlijk ook motorrijden. Als kind zat ze al op het dak als je haar zocht, zelfs als puber ging ze buiten met haar vrienden in de dakgoot sigaretjes roken. Ze koos voor de langste vrije val bij een parachutesprong, en godzijdank was ik er niet bij toen ze bungeejumpte in ravijnen. Dus toen ze van de middelbare kwam, ging ze meteen auditie doen bij de pilotenschool van de KLM. Nu is dat nog veel ingewikkelder dan je denkt, jaarlijks melden zich iets van 1000 studenten aan, waarvan er slechts 70 overblijven. Bij de eerste ronde (van 4) valt 75% al af en dat overkwam Dunya. Ze was 18, het was een harde manier van volwassen worden en je wensen toetsen aan de realiteit. Maar ze herpakte zich, ging natuurkunde studeren, richtte zich op de sterren. Misschien wordt ze wel astronaut, dacht ik. Maar nu is die studie dus af , vandaag krijgt ze haar diploma, en heeft ze een heel tussenjaar genomen om die pilotenselectie nog een keer door te lopen. Voor ronde 1 had ze keihard gestudeerd, geoefend met sommen maken en logica en iets met simulaties, er was ook een stresstest. Ik sprak haar de dag erna. ‘I gave it my all,’ zei ze en ze had werkelijk een soort rust: ‘Als dit het weer niet wordt, ga ik gewoon verder met mijn master.’ Je mag dat pilotenexamen namelijk maar twee keer proberen.
Precies op dat moment kwam er een mailtje binnen. ‘Gefeliciteerd….’ Ze slaakte een soort oerkreet. Goed, nog drie rondes te gaan, we zullen zien wat het lot voor haar in petto heeft.
Toen ik laatst op Schiphol zo’n enorme Boeing voorbij zag taxiën, snapte ik het ineens toch, kon ik mijn baby daar wel in zien zitten. Ik stuurde haar een foto. ‘Mijn lievelingsvliegtuig van de vloot! Een Dreamliner,’ schreef ze meteen. Dat vond ik mooi, dromen van de dreamliner.
