Met hart en ziel

Wie zie ik zometeen bij de rode lijn demonstratie?

Ik tel allang niet meer de hoeveelste demo dit is voor mij, vanaf mijn vijftiende ben ik al al een activist.

Power to the people

Wat nieuw is sinds een paar jaar, is dat ik daar heel duidelijk en open over ben. De tijd is voorbij dat iedereen broederlijk naast elkaar leefde, dat je hoofdschuddend wegkeek als iemand iets grensoverschrijdends zei en het schreeuwen overliet aan de populisten. Er staat nu zoveel op het spel in de wereld dat je je wel uit móet spreken, ook al heb je daar misschien niet altijd zin in. Klein voorbeeldje: het Dinsdagdiner, het anekdotisch kookboek dat in maart verschijnt, is natuurlijk een knus boek voor in elk huishouden, niet voor niks zijn er nu al vrouwentijdschriften die interviews willen. Het is een bonte verzameling van blogteksten en ja, daar is er ook een aantal bij waarin ik linkse dingen zeg over vrouwenrechten, klimaat en Gaza. Toen dat zo teruglas dacht ik in een split second: daar zit vast niet iedereen die dit leest op te wachten. Meteen daarna dacht ik: dan juist.
En met zijn allen demonstreren dus. Ons land, klein als het is, speelt een  extreem laffe rol in relatie tot Israel en dus moeten we de regering tot de orde roepen. Samen, loud & clear. Power to the people, daar geloof ik in, met hart en ziel.

Het is zoals ik de onsterfelijke Paulien Cornelisse hoorde zeggen op tv. ‘Denk jij dat de basisemotie van de mens angst is?’ vroeg ze, serieus geïnteresseerd aan de presentator. ‘Zeker,’ zei hij meteen.  Paulien keek hem vriendelijk aan. ‘Ik denk hoop.’