Anna van Praag

Het zal vast als een grote verrassing voor jullie komen, maar donderdag is het Dia de Andalucía. Hier weet elke kleuter dat. (lees verder)

‘Mam, mijn gymleraar wordt nu echt raarder en raarder.’
Ik was zo lekker jarig in Sevilla. Samen met Ilco heel veel wijn gedronken, een gouden broek gekocht en in hete bubbelbaden in de regen gelegen. En nu kom ik thuis en barsten de kinderen weer los met hun verhalen. (lees verder)

Juan Carlos zou een voorbeeld moeten nemen aan zijn collega Beatrix en plaats moeten maken voor zijn zoon. Dan kan het tenminste eindelijk weer wat worden met het Spaanse koningshuis. (lees verder)

Het is een soort afwijking en hier thuis houden ze er nooit meer mee op. Het rare vragen-spel.
(lees verder)

‘Dus je stuurde ze gewoon weg?’ vraagt Bloem. ‘Ik wou dat ik ook geesten kon zien.’
‘Het is niet echt zien,’ zeg ik, ‘en ook niet echt wegsturen trouwens.’
(lees verder)

‘Anna, het is niet goed. Begin maar weer helemaal opnieuw.’ Zo is, een beetje kort door de bocht, de samenvatting van het commentaar van de eerste twee lezers op mijn nieuwe boek-in-wording. Pfft, half jaar werk weg, 50.000 woorden. (lees verder)

Er staat een amandelboom voor mijn huis. En die boom die bloeit en bloeit.
(lees verder)

Alleen een hoopje kleren op de bank herinnert nog aan mijn man de tijdreiziger die vandaag weer is vertrokken.
(lees verder)

Ergens hebben we geloof ik iets niet helemaal goed uitgelegd tijdens de opvoeding. (lees verder)

‘Mam, wanneer jij er niet bent, pak ik je laptop en lees stiekem je nieuwe boek. En ook al je mails.’
Mijn vreselijke dochter. Ik denk dat ze bluft, ik weet het eigenlijk wel zeker. Maar Chaia is geweldig in balanceren op grenzen. Mijn grenzen vooral.
(lees verder)