Anna van Praag

Ik had dit weekend een goed Carmiggelt-moment (lees verder).

‘Mama, ik wil een quad.’
‘Een wat?’
‘Een quad.’
(lees verder)

‘Eenie meenie miney mo,’ zegt de seriemoordenaar en schiet het meisje dood.
Mijn dochter is in shock. Niet van de scène zelf (uit Elefant) maar van het feit ‘dat dat dan de laatste woorden zijn die je hoort.’ (lees verder)

Waren er altijd zoveel naaktslakken in Nederland? Ze kruipen gewoon dwars door de huizen waar ik logeer, als ik ‘s nachts ga plassen stap ik erin, een kledderige ontploffing. (lees verder).

Jij schrijft over schildpadden en seks.’ (lees verder)

Ik was -geheel onterecht- niet uitgenodigd voor het kinderboekenbal, maar daarentegen had ik – nog veel onterechter- super vipkaarten voor het Filmgala in Utrecht. (lees verder)

‘Ik kon geen kant op, totaal voor het blok gezet. Ik bedoel: ik had niet eens een pot pastasaus in huis.’ (lees verder)

‘Het is voor mij het allerbelangrijkste,’ zeg ik in de klas, ‘ik word van niks zo blij als van schrijven. Elke ochtend als ik mijn laptop open klap opnieuw. En toen ik zo oud was als jullie wilde ik dat altijd al het allerliefste: kinderboekenschrijver worden.’ (lees verder)

Ik woon vandaag op een vliegveld. En daar wil ik eigenlijk blijven (lees verder)

‘Mama, er zit een geest in mijn kamer!’ Mijn dochter van veertien staat bijna huilend in haar pyjama in de kamer.
De andere dochter en haar vader kijken verbijsterd op van hun ipads.
‘Ik kom eraan,’ zeg ik. (lees verder)