Hier zie je mij op de rug over een oud plein van Rome lopen. WAT KLOPT HIER NIET?
- Dat is niet mijn rug. 2. Dat is niet een oud plein. 3. Dat is niet Rome.
Droomfabriek
J en ik wonen in een studio aan de Tiber, de rivier doet denken aan de Seine. Ons pand heeft overal marmer en granito, op de binnenplaats groeten we de buren. .Het is dat J steeds over ‘dat huis van Rosemary’s baby’ begint, maar verder is het precies wat we wilden; in een residential area, een beetje weg van de toeristen. Als een kat verzamel ik de geuren: van de pijnbomen, van het snelstromende water van de Tiber, de Italiaanse mannen, versgebakken brood, houtovens. Eerst hadden we nog best wat regen maar koud is het nooit. Stil ook niet, nergens. Behalve in die ene kerk van de zwijgende nonnen, een goedbewaard geheim.
We maakten een uitstapje met de bus (hysterisch) en de metro (ook hysterisch, J moest zich op een geven moment echt naar buiten vechten, anders was de metro met hem erin doorgereden en ik op het perron) naar Cinecitta, de filmstudio’s. Daar ging het over de ‘droomfabriek’ van Fellini en de epische verhalen van Sergio Leone. Over bordkarton en ‘make believe’, over ‘de grooste studio van Europa’, er was zelfs een enorm zwembad voor scènes in en onder water. En dus ook dit reusachtige decor van het oude Rome, allemaal nep. Het grappige is, als ik daar loop geloof ik dat niet. Je kunt wel zeggen dat het alleen façades zijn, je kunt er op kloppen om te laten horen dat het hol is, niet eens van steen – ik loop daar en ik denk: ik ben in het oude Rome. Het is natuurlijk mijn beroep – fantasiewerelden bouwen en er dan zelf in geloven, ik ben er veel te goed in geworden
En dat mijn lief en ik in Rome zijn, is ook een verhaal dat ik kan vertellen zoals ik het zelf mooi vind. Misschien is het wel een sprookje.
