Misschien kwam het door die intimiderende hoeveelheid kerken, de devote nonnetjes op elke straathoek, de verhalen over wonderen van de zoveelste heilige.
Maar ineens hoorde ik de stem van mijn eigen moeder Maria in mijn hoofd, bijna alsof ik haar aan de telefoon had zo helder. Met een paar zinnen haalde ze de onrust uit me. De veelheid van dingen in het jaar dat achter me lag.
Parkje
En daarna kwam alles in een ander licht. Niet meteen, maar ik keek met nieuwe ogen. Naar hoe de zon weerkaatste op al die zandkleurige gebouwen van het magnifieke Rome en ze steeds van kleur deed veranderen. Naar de man met wie was, míj́n man. Soms heb je een andere plek nodig om het vertrouwde weer opnieuw te kunnen zien, net zoals je soms weg moet gaan om terug te kunnen komen.
De laatste dagen dwaalden we zonder plan door onze buurt, haalden aperol spritz in een plastic beker en zaten op ons pleintje gewoon maar een beetje om ons heen te kijken. Er was ook iets met een parkje op een heuvel, een violist en de zon die langzaam goud werd en toen oranje over al die Romeinse daken, pleinen, kerken.
