Anna van Praag

‘Je gaat toch niet wéér beginnen?’ zegt Ilco als ik wil gaan opsommen welke voorstellingen en feestjes ik deze maand niet meemaak in Nederland. ‘Volgend jaar woon je daar weer en kan je alles en alles zien.’ (lees verder)

Er loopt hier allemaal muziek door het huis (lees verder).

‘Wat was dat een lelijke kunst.’ Ik was er al bang voor maar Marije ging vol goeie moed galeries uitchecken in Granada (lees verder).

Iktsuarpok! (lees verder)

‘Dat je er wel om kunt huilen. Om die jonge sla.’ Stuntelend sta ik in de Spaanse groentewinkel het gedicht van Rutger Kopland uit te leggen. Ik hoor mezelf maar door ratelen en ben erg blij dat mijn dochters er niet bij zijn, wat zouden ze zich diep voor mij schamen. (lees verder)

Club de Malas Madres (club van slechte moeders), zo heet een nieuwe beweging in Spanje. En o wat herken ik mezelf erin. Hup, uit de comfortzone met die kids! (lees verder)

Het is het eerste wat ik ‘s ochtends aandoe en het laatste wat ‘s avonds uitgaat. (lees verder)

Mijn twee grootvaders grommen in mijn nek, mijn vader kijkt streng, mijn man – op vredesmissie in Azië- is ongetwijfeld diep teleurgesteld.
Maar kan ik er wat aan doen dat Andalusië te suf is voor Europa? (lees verder)

One of my most favourite things: met mijn dochters The sound of music kijken (lees verder).

‘Ik wil het filmen,’ zegt mijn oudste dochter gedreven. ‘Denk je dat dit over een paar jaar nog precies hetzelfde is? Dat dit altijd zo blijft?’ (lees verder)