Anna van Praag

Twee zusjes zitten voor het raam.
Eén leest. De ander luistert.
Haar handje schuifelt door het haar
Er is nog even samenhang
maar dan ontgaat haar het verhaal.
De duim blijft steken tussen mond en kin.
De oudste leidt met zachte dwang
haar zusje weer het sprookje in.
(lees verder)

‘Ik lig in bed. Ik mis je heel erg. Ik heb zo’n zin in dat je terug komt.’ (lees verder)

Ik raad iedereen aan om eens een paar dagen rond te trekken met een bibliothecaresse (lees verder).

Ik ging een stukje schrijven over wilde piano’s die overal opduiken. In ieder geval niet over de kinderboekenweek en dus ook niet over dat ik weer in Nederland ben; wat valt daar over te zeggen, behalve dat ik dag in dag uit langs scholen trek? (lees verder)

‘Maar ik hou helemaal niet van kamperen,’ riep ik een jaartje of acht geleden, aan de vooravond van onze wereldreis. De Landrover stond volgepakt voor de deur, ons huis lieten we achter.
‘Waar dacht je dan dat die daktent voor was?’ zei Ilco geschokt (lees verder).

Dunya’s moestuin is als een soort woest moeras over de hele patio gestroomd. En er ligt een dode kip voor de deur, groot en bruin en verig.
Verder is er niks veranderd hier in Spanje. Het licht is oogverblindend, de stilte oorverdovend (lees verder)

Voor even leefden we het leven van de glamour en de glorie, schijnwerpers overal, en Ilco leefde even het leven van Jezus (lees verder).

Ik deed ‘een Volkskrantje’: een dagje mee met MisterPeace. (lees verder)

Er zijn van die dingen die je niet ambieert maar die toch op je pad komen, dat overkomt me de laatste tijd steeds vaker (lees verder)

‘Er komen zo ijsjes voor alle kinderen,’ roept Dunya, we zijn op een familiefeest in een restaurant. ‘Mmm,’ roepen haar zussen. De ijsjes zitten in Micky Mouse-hoofden en er steken kleurige parasolletjes uit. Maar de zussen krijgen ze niet (lees verder).