Auteur: Anna

Als Sita de flamenco danst vergeet je dat ze blond is.
Zo begint mijn boek Kom hier Rosa. En morgen danst mijn eigen Chaia de flamenco. (lees verder)

Lees verder

‘En de blauwe dahlia. Daar ben ik altijd en eeuwig naar op zoek.’
‘Bestaat die dan nog niet?’
‘Nee. En hij zal ook nooit bestaan.’ (lees verder)

Lees verder

Mijn hart is een beetje groter geworden. Dat kan ik voelen als ik naar mijn kinderen kijk (lees verder)

Lees verder

Als ik hier in Spanje op de patio ga staan en heel hard schreeuw dan horen onze naaste buren het. Dat komt door het dal tussen ons in. Maar als ik er heen moet lopen ben ik wel een tijdje bezig, berg af en berg op. (lees verder)

Lees verder

Ik wilde altijd al schrijfster worden. Ik wilde moeder worden. Reizen wilde ik ook, zoveel mogelijk meemaken, misschien wilde ik een tijdje ook nog wel beroemd worden, onsterfelijk en onweerstaanbaar. Maar herbergierster??? (lees verder)

Lees verder

Wanneer heb je voor het laatst gezongen?
Wanneer heb je voor het laatst voor iemand gezongen? (lees verder)

Lees verder

Terug in Spanje, waar alles nog rood en hartstochtelijk nagloeit van Valentijnsdag. Zelfs die kleine Dunya heeft een Valentijnscadeau gehad van een aanbidder: een tasje met fijne meisjesdingetjes en een kaart erbij die mij zelfs doet blozen. (lees verder).

Lees verder

Ik voelde me Max op weg naar zijn Maximonsters, in plaats van met een bed zeilde ik weg met een vliegtuig (lees verder)

Lees verder

‘Mam, doe even mee aan de moderniteit.‘ (lees verder)

Lees verder

Je moet erop plassen, staat overal. Ochtendurine helpt. Goed te doen als je een man bent, lijkt me, maar eh… (lees verder)

Lees verder