Auteur: Anna

Ik reed in volle vaart door de bergen en ineens wist ik niet meer waar de rem zat. (lees verder)

Lees verder

‘Wat dit jurkje allemaal heeft meegemaakt….’ Ben ik de enige die zo denkt?
(lees verder)

Lees verder

Ha die Chaia, dochter van alweer zestien, je wilt nog steeds een blog voor je verjaardag, geloof ik. Komt ie. (lees verder)

Lees verder

‘Als je nú je kamer niet opruimt, ga ik slaan,’ zeg ik tegen mijn hangjongere van elf. Dat ligt daar de hele tijd maar op de bank met haar telefoon en de tv, op een berg van uitgeschopte kleren, huiswerk, Donald Duckjes en serviesgoed van haar nogal uitgebreide lunch. (lees verder)

Lees verder

Dikke pakken sneeuw, de brommer van Bloem is een soort sneeuwschuiver en mijn Landrover de bezemwagen, ik kom de eerste versnelling niet uit. Zo glibberen we over de bergpas. Twee tractors die manmoedig bezig zijn de sneeuw te ruimen, snauwen mijn dappere dochter doe: ‘Wat doe je hier in godsnaam?’ (lees verder)

Lees verder

Ik danste door het huis op een cd die ik al meerdere keren uit de prullenbak heb gevist omdat ze hem hier allemaal stom vinden. En ik dacht: laat ze nog niet thuiskomen, nog lang niet… (lees verder)

Lees verder

‘Ik heb een vraag. Ik wil dolgraag schrijfster worden!
Maar ik durf mijn verhalen aan niemand te laten lezen.
Ik ben bang dat ze slecht zijn. Hebt u daar tips voor????’ (lees verder)

Lees verder

Ik reed, heel snel en heel vluchtig, met de tram langs het huisje. Het lag pal in het licht aan de overkant van het IJ en even stond alles stil (lees verder)

Lees verder

Dat je vol bewondering opkijkt naar je eigen dochter, je zelf naast haar een soort kind voelt. Nooit gedacht dat ik dit nog eens zou opschrijven. (lees verder)

Lees verder

In het zachtgolvende water dobberen geen visjes meer maar kwalachtige wezens in grote badpakken. Het water is pislauw, de lucht nog steeds tropisch. Je zou bijna vergeten dat het KNMI storm met alarmfase geel heeft voorspeld. (lees verder)

Lees verder