Toen ik ging trouwen, dertig jaar geleden, zei mijn moeder: ‘Ik betaal je trouwjurk.’
De jurk was prachtig, ik heb hem nog steeds. Ik herinner me een feestelijk moment in een beetje tuttige bruidswinkel, als een kleine vooruitblik naar Say-yes-to-the dressachtige taferelen die je nu voorbij ziet komen. Huilde mijn moeder? Ik geloof het niet. Dierbaar was het wel.
Verkleedfeestje
‘Ik betaal jullie trouwjurken,’ echode ikzelf dus al jaren tegen mijn dochters. En nu was het de oudste die er gebruik van maakte. ‘Ik kan ook zelf meebetalen…’ ‘Neenee,’ zei ik ferm. En zo vertrokken we vorig weekend naar de meest schattige bruidswinkel die ik ooit heb gezien. Gerund door een moeder en een dochter in een verbouwde schuur, alles heel sfeervol met draperiën, spiegels en lampjes en met kunstrozen tegen de muur geplakt. Mijn dochter had een extra grote auto gehuurd want haar twee zussen en twee vriendinnen gingen ook mee.
In de winkel hadden we ons eigen hoekje op gezellige bankjes, omringd door een zee aan tule en glitter. Gelukkig wist de dochter vrij goed wat ze wilde en wat haar mooi stond. Geen Sissyjurk in ieder geval. Steeds verdween ze samen met vriendin Karlijn en met een coupeuse achter een pasgordijn. Er was een rek met favorieten waarop maar drie jurken mochten hangen, heel slim, zo werd het kiezen makkelijker. Na een verkleedfeestje van een kleine drie uur bleef er één creatie over, we zagen het allemaal. Hoe ze zich daarin voelde. Meer specifiek: het was hierin dat ik zowel het meisje als de vrouw zag in mijn dochter, en dat ontroerde me ten diepste. Ook omdat ik zag: hier gebeurt het, de ruimte wordt door haar gevuld. En ik stap opzij, naar achteren, hoe je het wilt noemen. Zo gaat dat. Dertig jaar geleden nam ik dit podium, nu is zij daar.
Mijn dochter mocht een koeienbel luiden: ja hoor, yes to the dress. Er was gejuich, tranen van mij en haar zus, champagne.


Één reactie op “Een zee aan tule en glitters”
Nou moe ik heb gewoon tranen in mijn ogen en en brok in mijn keel💗