home > Anna blogt
Leven op een berg in Spanje
Anna schrijft over schrijven.
En over haar nieuwe leven op de cortijo, de zigeunerboerderij in Spanje, waar ze sinds april 2009 woont met haar man Ilco en hun drie dochters Bloem, Chaia en Dunya.
In 2007 en 2008 reisden ze door Europa, Afrika en het Midden Oosten (zie ‘wereldreis 2007-2008’ voor het reisverslag).
(tekst: Anna van Praag; foto's: Ilco van der Linde)
Nagekomen strandberichten
31/08/2010
Spanjaarden en haar.
Aan de overvolle schappen met ontharingsmiddelen in de supermarkten te zien, is het een enorme klus. En nu ook voor de mannen: glad en chineesachtig komen ze op het strand voorbij.
Soms gaat er nog wel iets mis. Bijvoorbeeld dit meisje: knalblond zonder uitgroei, nergens een snor of een verkeerde bikinilijn te ontwaren. Totdat ze zich omdraait en op haar rug gaat liggen zonnen. Haar string is te klein om te bedekken wat haar scheermes is vergeten: een stevig en krullerig bosje zwart haar, precies tussen haar billen.
(lees verder)
Spanjaarden en haar.
Aan de overvolle schappen met ontharingsmiddelen in de supermarkten te zien, is het een enorme klus. En nu ook voor de mannen: glad en chineesachtig komen ze op het strand voorbij.
Soms gaat er nog wel iets mis. Bijvoorbeeld dit meisje: knalblond zonder uitgroei, nergens een snor of een verkeerde bikinilijn te ontwaren. Totdat ze zich omdraait en op haar rug gaat liggen zonnen. Haar string is te klein om te bedekken wat haar scheermes is vergeten: een stevig en krullerig bosje zwart haar, precies tussen haar billen.
(lees verder)
Vakantieheimwee
28/08/2010
Ik was zo'n kind dat altijd huilend van vakantie terugkwam. Ik wil niet weg, ik wil niet terug, ik wil niet, IK WIL NIET!
En eigenlijk ben ik nog steeds zo.
(lees verder)
Ik was zo'n kind dat altijd huilend van vakantie terugkwam. Ik wil niet weg, ik wil niet terug, ik wil niet, IK WIL NIET!
En eigenlijk ben ik nog steeds zo.
(lees verder)
Zeekat
24/08/2010
'Waarom gebeuren dit soort dingen nooit bij andere families?' vraagt Ilco na afloop.
Ik snap wat hij bedoelt. Het heeft iets te maken met grenzeloos optimisme (Ilco) en grenzeloze naiviteit (Anna). Soms werkt dat geweldig, nu niet. Nu lopen onze dochters hard te huilen, met bloedende schrammen op hun armen. 'Ja hoor, nu krijg je dus tetanus,' snikt Bloem tegen Dunya.
'Waarom gebeuren dit soort dingen nooit bij andere families?' vraagt Ilco na afloop.
Ik snap wat hij bedoelt. Het heeft iets te maken met grenzeloos optimisme (Ilco) en grenzeloze naiviteit (Anna). Soms werkt dat geweldig, nu niet. Nu lopen onze dochters hard te huilen, met bloedende schrammen op hun armen. 'Ja hoor, nu krijg je dus tetanus,' snikt Bloem tegen Dunya.
Dunya en de dorpsgek
20/08/2010
We hebben hier echt álles in Montefrio. Bakker-aan-huis, goenteboer, computernerd, zeker zeven apothekers. En zelfs een dorpsgek. Als je naar Montefrio komt, is het niet moeilijk om hem te vinden. De dorpsgek loopt altijd, is altijd in beweging. Dus zo kan het gebeuren dat je 's ochtends op weg van onze berg naar het dorp (zes bochtige kilometers) een baardige man ziet voortstappen langs de weg, en 's middags op weg naar de Sierra Nevada, helemaal aan de andere kant van de berg die Montefrio is, weer diezelfde man tegenkomt. En als je vervolgens 's avonds gaat stappen aan de kust, is het heel goed mogelijk dat....
Ze zeggen dat er een vrouw in het spel is. Een Engelse, volgens sommigen. Dat sinds zij hem heeft verlaten, de dorpsgek is gaan dwalen. Verder valt op hoe lief iedereen voor hem is, de groenteboer geeft hem een appel, de cafébaas een kopje sterke koffie met een tostada, en echt iedereen zwaait naar hem. Wij ook. De dorspgek zwaait namelijk altijd zelf als eerste. En hij lacht altijd. 'The happy man' dat is één van zijn vele bijnamen. En vandaag, op Dunya's verjaardag, spreekt hij me voor het eerst aan.
(lees verder)
We hebben hier echt álles in Montefrio. Bakker-aan-huis, goenteboer, computernerd, zeker zeven apothekers. En zelfs een dorpsgek. Als je naar Montefrio komt, is het niet moeilijk om hem te vinden. De dorpsgek loopt altijd, is altijd in beweging. Dus zo kan het gebeuren dat je 's ochtends op weg van onze berg naar het dorp (zes bochtige kilometers) een baardige man ziet voortstappen langs de weg, en 's middags op weg naar de Sierra Nevada, helemaal aan de andere kant van de berg die Montefrio is, weer diezelfde man tegenkomt. En als je vervolgens 's avonds gaat stappen aan de kust, is het heel goed mogelijk dat....
Ze zeggen dat er een vrouw in het spel is. Een Engelse, volgens sommigen. Dat sinds zij hem heeft verlaten, de dorpsgek is gaan dwalen. Verder valt op hoe lief iedereen voor hem is, de groenteboer geeft hem een appel, de cafébaas een kopje sterke koffie met een tostada, en echt iedereen zwaait naar hem. Wij ook. De dorspgek zwaait namelijk altijd zelf als eerste. En hij lacht altijd. 'The happy man' dat is één van zijn vele bijnamen. En vandaag, op Dunya's verjaardag, spreekt hij me voor het eerst aan.
(lees verder)
Living in the tropics
16/08/2010
Op de plek waar vroeger een hondenkennel was, hebben we een tuintje gemaakt. Rozen, lavendel, bougainville. Dunya is gefascineerd en stopt enthousiast van alles in de grond: appelpitten, perenklokhuizen, een stuk afgekloven meloen. Elke dag gaat ze kijken naar 'haar' tuintje en vertelt ons wat voor grote oogst we kunnen verwachten. We glimlachen liefdevol en zeggen 'Ja zeg, wie weet.' Tot er op een dag een sliert begint te groeien in Dunya's tuintje. En die sliert wordt zienderogen langer.
(lees verder)
Op de plek waar vroeger een hondenkennel was, hebben we een tuintje gemaakt. Rozen, lavendel, bougainville. Dunya is gefascineerd en stopt enthousiast van alles in de grond: appelpitten, perenklokhuizen, een stuk afgekloven meloen. Elke dag gaat ze kijken naar 'haar' tuintje en vertelt ons wat voor grote oogst we kunnen verwachten. We glimlachen liefdevol en zeggen 'Ja zeg, wie weet.' Tot er op een dag een sliert begint te groeien in Dunya's tuintje. En die sliert wordt zienderogen langer.
(lees verder)
