Anna van Praag

Bij het Tropenmuseum vroeg een Amerikaan (zwart, brilletje, niet onaantrekkelijk) me de weg naar het Oosterpark. Ik legde het uit en we liepen door. Maar toen kwam hij terug.

Terug in Amsterdam, in mijn huisje waar alleen de katten terug praten, en waar ik hoogstpersoonlijk zorg dat er brood op de plan komt.

Ozewiezewozewiezewallakristallix had het ook.

Je voelt je plexus Solaris samentrekken.

Precies wanneer we een hele dag naar bijzondere grotten en rotsformaties willen varen, roert het zeemonster zich.

Terwijl ik hier ben, gebeuren er daar dingen. 

In juni waren er de afgelopen jaren nogal wat lifechanging moments voor mij.

Even was ik weer twintig. En dat wilde ik blijven.

Ja, vakantie!

Ik luister naar mezelf van acht jaar geleden. Het is om meerdere redenen ongelooflijk.