Categorie: Verhalen van een Amsterdams leven

Meer dan driehonderd jaar gleden, in 1680, werd er in Amsterdam een man geboren die Marcus heette.  (lees verder)

Lees verder

‘Ik denk dat het nog wel een tijdje gaat duren.’ Gehoord op straat, in de winkels, in de wandelgangen, waar niet eigenlijk. De mensen denken het allemaal al precies te weten. (lees verder)

Lees verder

In acht maanden ben ik tien kilo afgevallen. (lees verder)

Lees verder

‘Kijk mam, dit vind jij leuk.’  De dochter zet iets voor op mijn computer. (lees verder)

Lees verder

Vanaf het piepkleine maar geweldige Amsterdamse platje achter mijn huis zie ik links en rechts werkmannen bezig. (lees verder)

Lees verder

Ik hoop dat ik nooit meer, als zelfbenoemd expert in sektes, hoef uit te leggen hoe het komt dat je in zo’n club heel makkelijk nieuwe rituelen accepteert. We doen het namelijk nu allemaal, alsof het niks is.(lees verder)

Lees verder

Eerst was er de elleboog. Die mag al niet meer. Maar mijn zus en ik hebben nu het zwaairitueel. (lees verder)

Lees verder

Bijna niemand kan, mag of durft nu de Amsterdamse binnenstad in. Maar ik woon er.  (lees verder)

Lees verder

Waar zouden we zijn, juist nu, zonder muziek? Zonder films, series, zonder boeken?  (lees verder)

Lees verder

Er ligt een huisje, verscholen in het groen. Een heilig huisje. En in juni mogen we er wonen. (lees verder)

Lees verder