Categorie: Verhalen van een Amsterdams leven

Ik droomde dat ik verdwaald was. (lees verder)

Lees verder

Heb je zo hard gewerkt om een nieuw leven op te bouwen met lessen en trainingen en dingen in de cultuur. Dendert zo’n klotevirus erdoorheen.  (lees verder)

Lees verder

‘Komen jullie nog met een speciale reden naar Maastricht?’ vraagt de eigenaar van het lege hotel.
‘Ja, voor de Tefaf, de kunstbeurs,’ zegt J.
De eigenaar schrikt zichtbaar. (lees verder)

Lees verder

Coronadays. Dat hashtagt een Iraanse kennis die arts is. (lees verder)

Lees verder

‘En in pyjama natuurlijk,’ zei de bekende collega. ‘Dat schrijft het lekkerst en het best.’  (lees verder)

Lees verder

‘Als ik ze twee uur lang bezit laat nemen van mijn lichaam moet er wel wat tegenover staan,’ zei de jongen. (lees verder)

Lees verder

Op weg naar een expositie van een bevriend kunstenaar belandden we in de Jordaan. (lees verder)

Lees verder

Er zat een filosoofje in de klas. (lees verder)

Lees verder

Dat je vriendin op afstand zegt: ‘Koop troost-lingerie voor jezelf.’ 
Dat je er langs dwaalt in de Bijenkorf en de stofjes voelt, de prijzen checkt, licht kwijlend (maar daar kan je niks aan doen). (lees verder)

Lees verder

Drieënvijftig,’ zei ik ferm, waarop de kinderen in de klas als op afspraak allemaal tegelijk begonnen te huiveren en geschokt hun handen voor hun gezichten te slaan. (lees verder)

Lees verder