Categorie: Verhalen van een Amsterdams leven

Ze is overal. (lees verder)

Lees verder

O wat was ze trots op haar naam. (lees verder)

Lees verder

Het was een grootse gebeurtenis. (lees verder)

Lees verder

Deze mooie vrouw is mijn moeder, haar naam is Maria de Vogel. Ze is zondag in onze armen overleden. Ik ben zonder woorden.    

Lees verder

Dat is een citaat van David Sedaris. (lees verder)

Lees verder

Ik ben de herfst. 
Ik ben de regen. 
Ik ben de storm.
Zoek mij maar op,
Houd mij maar vast,
ik heb het koud en ik ben moe,
en nog zoveel bladeren aan de bomen,
nog zoveel bladeren overal.

Lees verder

Ik leef nu alweer dagenlang in de parallelle wereld van de Wolkerstuin. (lees verder)

Lees verder

‘Ze rukken op, de rode broeken. Ook hier op het park.’ 
Ik knik ernstig en trek een zorgelijk hoofd. (lees verder)

Lees verder

“Naar de tuin met garnalen, varkensvlees, kippenborst en veel ijs want Marie-Claude en Jan Brokken komen eten.”  (lees verder)

Lees verder

‘Ik kan nu niet hele dagen op de Wolkerstuin zijn,’ zeg ik tegen Mireille, ‘mijn kind heeft tentamenweek.’ 
(lees verder)

Lees verder