Er is die grens, altijd die schimmige grens.
Tussen boomer (denk: telefoon aan een kettinkje) en goed met je tijd mee. Tussen ‘leuk gek’ en gewoon gek. Tussen gezelligheid en chaos.Tussen sportschool en chocola, nieuws en gossip. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
Glittersokjes
Dit weekend keek ik naar mijn bed, er was net een slok koffie over het dekbed gegaan. Was dit nog vrolijk ‘er wordt geleefd in dit bed’ – of gewoon vies? Het geldt sowieso voor mijn hele huis. Wanneer wordt knusse rommeligheid een zootje? Ik weet dat er een grens is bereikt als iemand anders (J of een dochter) ineens een stofzuiger pakt of mijn espressoapparaat begint te schrobben. Als er weer eens een kind een haar van mij of de poezen uit het eten vist.
Iets vergelijkbaars is er aan de hand met mijn wonderlijke kledinggewoontes. Het heeft wel iets grappigs dat ik zolang ik me kan herinneren alleen maar hakken draag en alleen maar glittersokjes, nooit slippers, truien of regenpakken (ik heb ze niet eens in mijn kast). Het is ook een beetje kinderachtig. Wat probeer ik te bewijzen?
‘Hier, trek een regenbroek aan op de fiets naar huis, ik heb er genoeg,’ zei Jowi toen ik bij haar was tijdens de laatste storm. Het regende ook nog eens keihard en ik trok die broek TOCH aan, singing in the rain.
