Ik heb (misschien en beetje sneu) een google alert op mijzelf. Dat betekent dat elke keer als mijn naam in het nieuws komt -dat kan ook heel klein nieuws zijn- ik er een melding van krijg. Soms is dat stom. Vaak onverwacht.
Zo krijg ik vaak berichten over hotel Anna in Praag. En toen het boek ‘Anna van Praag’ van Brenda Rickman Vantrese net uitkwam, was het erg onrustig in mijn mailbox.
Narig
Maar je ziet dus ook wat er met je boeken gebeurt als jij er niet meer bij bent. Dat is heel speciaal. In het begin wil je dat eigenlijk amper weten, alles voelt te intiem, te dichtbij, ook aardige dingen. Dat is hoe het werkt: je moet dat boek echt laten gaan, het is niet meer van jou maar van de lezer. Zo zie ik nu dus de hele tijd dat er gisteren een heus college over Sterren verpakt in huid was, van een young adult hoogleraar. Wat zouden ze over mijn boek hebben gezegd een heel college lang? Geen idee. Je ziet ook stomme dingen en, zoals dat gaat, één afwijzing telt zwaarder dan vijf complimenten. Zo zegt er iemand op lezerscommunity Hebban: “Dit concept was zo ontzettend vet, de personages, de ruimte etc. maar het zit helaas gewoon vol met pseudo feminisme en vooral niet altijd alle YA hoeven over s*ksueel geweld te gaan om een boodschap te hebben. Gewoon narig, er bestaat al super veel van, houd er mee op.” Hij geeft 1 ster van de 5. Dat zit me dan toch dwars, terwijl notabene het gemiddelde op Hebban 4,5 ster is van meer dan 100 beoordelingen. En de mensen zeggen mooie, lieve dingen over het boek. Zouden ze beseffen dat degene over wie ze praten ook meeleest?
Precies terwijl ik dit schrijf (echt waar) komt er een google alert binnen. Het Streekblad Zoetermeer bericht over een jongerenleesclub in de bibliotheek. Aan het eind wordt gevraagd naar hun tips van het moment en ja hoor daar staat het: Anna van Praag, ik word broederlijk samen genoemd met de beroemde schrijver Jason Reynolds. En nu zit ik dus aan de andere kant van het internet best trots te zijn. 
