Je grootste angst, maar echt je allergrootste. Daar waar je eigenlijk niet eens aan wilt denken, geen seconde.
Dat lukte de laatste tijd dus niet.
Snikken in de coulissen
Ik had al een blogje geschreven over de voorstelling Passing On (nu te zien bij Film by the Sea). Dichter bij een near death experience was ik nooit dan bij deze immersieve ‘reis naar de tussenwereld.’ Uiteindelijk was het louterend: als dit het is, doodgaan, dan ben ik er nu echt minder bang voor.
Bij hetzelfde festival was ik dezer dagen moderator van een film (Vier minus drei) over een vrouw die bij een ongeluk haar hele gezin verliest: man en twee jonge kinderen. Ze schreef een boek, het boek werd een film en nu kwam ze erover praten. Om dat goed te kunnen doen heb ik die film nu meer keer gezien dan me lief is. De ervaren journaliste Floortje Smit had me gezegd dat ik het laatste halfuur in de zaal mee moest kijken om de sfeer in de zaal goed te vatten. Natuurlijk zat het ergste venijn in de staart, dus zo stond ik ook nog twee keer in de coulissen te snikken, samen met Barbara, de schrijfster. Monique van de Ven had me dan weer gezegd dat het niet erg was en misschien zelfs goed dat ik dat gesprek geëmotioneerd zou leiden. En dat sloot eigenlijk precies aan bij wat Barbara zelf zei. Achttien jaar later en het is haar op een ongelooflijke manier gelukt om door te leven, zelfs plezier te hebben. Omdat, zo vertelde ze in de bioscoop, alles naast elkaar bestaat. Pijn, rouw, vreugde, liefde. Dat klinkt als een cliché maar zij was er het bewijs van.
Na twee intense dagen met haar kwam J naar me toe en trok me de allergrootste bioscoopzaal in. Daar was een natuurfilm aan de gang: Whispers in the woods. Over een natuurfotograaf die met zijn zoon en kleinzoon de wildernis in gaat om een bepaalde uitgestorven vogel te spotten. Hallucinerend mooie beelden. ‘Het ergste is niet dat deze vogel na duizenden jaren nu uitsterft,’ leerde de opa. ‘Het ergste is dat ik, in mijn frustratie en verdriet daarover, bijna vergat te kijken naar dat kleine winterkoninkje pal voor mijn neus dat daar zo dapper zat te zingen.’
Kunst, mensen. Alleen dan redden we het.
Foro Lex de Meester
