Er waren mensen om me heen die zeiden ‘Wat een gedoe.’ Of: ‘Ik ga wel op tv kijken.’ Zuchtend: ‘Dat gevecht om die brillen.’ En J was in Vlissingen dus ik stond er alleen voor.
Maar mijn moeder de astrologe zong in mijn hoofd dat je maar heel af en toe in je leven zo’n astronomisch en astrologisch fenomeen meemaakt. En ik wilde het vangen.
Brillen
Dus had ik me opgedrongen aan vage vrienden om de hoek met een enorm dakterras. Die vonden dat eigenlijk een heel goed idee en hadden andere vrienden met wie ze uiteten gingen ook eerst naar het dak laten komen. Er was champagne, hapjes en de cameraman in het gezelschap had speciaal brillen geknutseld (J had er ook eentje voor mij opgestuurd uit Vlissingen en appte ‘happy eclipse everyone’). We keken uit over de Amsterdamse daken, overal zaten mensen. Studentenfeestjes, een jong stel met lasbrillen, een man alleen net achter ons, in een ligstoel. Toen de zon verduisterde stak de wind op en de vogels vlogen kwetterend over. Even veranderde het licht heel mooi zilver, de cameramensen werden heel blij. Ik vertelde over de kosmische krachten en dat zo’n zonsverduistering een reset is van heel veel dingen, de champagne maakte me nog kletseriger dan anders. We visualiseerden allemaal dat Trump weg zou gaan en voor mezelf dacht ik nog aan wat andere ballast die ik wel kwijt wilde. We spraken af de volgende zonsverduistering weer met dit willekeurige gezelschap door te brengen. Wat zou er dan allemaal gebeurd zijn?
Toen gingen zij naar het restaurant en wandelde ik verlicht terug naar huis, naar de poezen. De sterrenregen liet ik aan me voorbijgaan – of eigenlijk ging ik er lekker onder slapen.
