‘Daar zie ik naar uit!’ mailde mijn vader. ‘Mocht ik echter voor die tijd overleden zijn, dan ga ik gewoon naar de toren en lees het met de VR bril.’
Wie niet snapt waar dit over gaat, heeft Sterren verpakt in huid nog niet gelezen – your loss.
Ex post facto
In de dagen na de presentatie dacht ik steeds: wie zal de eerste zijn? Wie heeft mijn boek al uit, wie gaat mij een recensie geven? Dat dacht ik zowel over recensenten als over vrienden. En de winnaar was… mijn oude vadertje. Twee dagen na de presentatie kreeg ik een mail van hem die inderdaad leest als een degelijke recensie. Voorbeeld (mijn vader is psycholoog): ‘Je beschrijft als het ware een therapeutisch proces ex post facto.’ Kom daar maar eens om, professionele boeklezers!
Er kwam ook een ander kort bericht, waar ik blij mee ben. Een lieve, introverte collega schreef: ‘Ik ben nog nooit zo dichtbij mijn eigen 17 jarige ik gekomen als met dit boek.’
Ik wil eerlijk zijn tegen jullie, tegen mezelf. In mijn lange schrijfcarrière ben ik niet overladen met prijzen (dit is een understatement) en krantenrecensies zijn schaars – dat laatste heeft ook te maken met de belachelijk weinige ruimte die professionele media inruimen voor jeugdliteratuur. Maar bij elk boek ben ik nog altijd een beetje dat kleine meisje dat buiten adem naar haar vader rent met een tekening: ‘Mooi hè, papa? Toch, papa? Vind je het écht mooi?’
Al hoor ik ook steeds krachtiger de stem in mijn hoofd van de wijze oude predikant die zei: ‘Al heb je maar voor één persoon gepreekt.’ En dat is gewoon, nu al, gelukt!
Mijn vader bevroeg me ook over iets waarover ik zei: ‘Ik ben me daarvan bewust, dat komt denk ik in het volgende boek.’ Toen kreeg ik dus dat antwoord over de toren. Het duurt zeker twee jaar voor dat volgende boek er is of zou kunnen zijn. Ik wil heel graag dat mijn vader dat nog leest – gewoon nu en hier!
foto Frank Boeijen