Je bent 29 in 1997, je krijgt een kind, het is een meisje. Wat een geluk, denk je, een mini me.
Vrouw van de wereld voelde ik me. Grachtenpandje, verliefd, toffe baan, en nu ook nog moeder.
Groot nieuws
Ik realiseerde me toen nog absoluut niet hoezeer mijn leven veranderd was, een ander universum in was geschoten. Een huis kan je kwijtraken, een baan kan je opzeggen, ook een huwelijk kan je ontbinden – maar moeder blijf je.
En dan op een dag kijk je op en die dochter is zelf 29. Een heel klein beetje mini me, als in: net zo gedreven in haar werk, in de kunst, net zo serieus in de liefde, huisje gekocht.
Ik ken haar beter dan wie ook – en ik ken haar niet. Zou mijn hand in het vuur voor haar steken, brandblaren en alles; laatst was er iets onrechtvaardigs bij haar werk en ik werd meteen de monstermama from hell. Maar zij merkte daar niks van, zij leeft haar leven tegelijk dichtbij en ver van mij. Zo was ze even vergeten mij (haar moeder!) te vertellen dat ze een maand naar Peru gaat met een vriendin. Daar zit ze nu jarig te zijn, mijn onafhankelijke mooie meid. Ik heb toch een taartje gekocht natuurlijk. Feliz cumpleaños cariño!
En dit is er ook. Groot nieuws. Deze winter gaat ze trouwen. Haar Jelmer heeft heel officieel om haar hand gevraagd. Ook daar doet ze soms bijna achteloos over.
Maar ik niet! Als je dochter gaat trouwen kantelt er opnieuw iets in het universum. En deze keer besef ik het me ten volle.
Als je me voor de blogjes op een kopje koffie wilt trakteren: https://petjeaf.com/annavanpraag (niet schrikken van het woord abonnement, het kan gewoon eenmalig).
