Ik was op reis dit weekend.
Ik kreeg de slappe lach in de nadagen van Franco-Spanje, in Argentinië huiverde ik met moeders in de labyrinten van de gevangenissen waar mensenrechten ver te zoeken waren, ik kreeg nog minder adem in Venezuela middenin de oorlog, maar ook verbaasde ik me over de sereniteit van een klooster, de dapperheid van kinderen die tegen hun ouders in opstand komen, op wat voor manier dan ook.
Levensenergie
Ik was, kortom, bij het tintelende Amsterdam Spanish Film Festival, niet toevallig het festival dat mijn oudste dochter runt. Maar ook zonder dat zou ik vallen voor dit festival dat zoveel levenskracht en inclusiviteit ademt. Waar de directeur op het podium keihard stelling neemt tegen de oorlog, waar op datzelfde podium een oudere Spaanse actrice een lans breekt voor oudere vrouwen, waar je tegelijkertijd zoveel jonge mensen ziet, vaak als makers, en waar wordt gehuild, gepraat en gedanst – in razend tempo achter elkaar en soms allemaal tegelijk.
Ik kijk naar mijn dochter: ogenschijnlijk de rust zelve, maar als je haar goed kent zie je hoe trots en blij ze is, en terecht. En dan ben ik op mijn beurt zo blij dat ik haar gemaakt heb. Ook toen zij werd geboren waren de tijden bar en dat zijn ze nu weer – en meer. Maar dit is er ook: de kracht van kunst, van jonge mensen die strijdbaar zijn en niet zo blasé als het langzaam afbrokkelende machtsbolwerk van hun ouders. Zoveel nieuwe levensenergie borrelt er op, en heus niet alleen hier.
Ik heb serieus een rotsvast vertrouwen in Gen Z.
Als je me voor de blogjes op een kopje koffie wilt trakteren: https://petjeaf.com/annavanpraag (niet schrikken van het woord abonnement, het kan gewoon eenmalig).
