Sterren verpakt in huid begon op 11 augustus 2005.
De komende weken wil ik jullie meenemen langs de weg van het boek dat eind mei uitkomt. Een hobbelweg.
Grote speelneef
Op die ene dag in augustus, mijn jongste dochter was nog geen 2 jaar oud, ging de telefoon. Zoals slecht nieuws vaak via de telefoon komt. Ik liep al bellend naar buiten en zakte een beetje in elkaar voor het huis. De oudste dochter weet nog dat mijn moeder, die er ook was, gealarmeerd raakte en vroeg: ‘Zit mama er altijd zo bij als ze zit te bellen?’
Ach Jeroen. Lief neefje van zeventien jaar, grote speelneef voor onze meiden. Hij had een afscheidsbrief geschreven op zijn computer en was daarna naar buiten gelopen en van een hoge flat gesprongen.
Error.
Error.
Error.
Niks sloeg nog ergens op in die dagen, weken, maanden. Ik keek zelf zoveel mogelijk de ander kant op en zo ver mogelijk weg. Na twee jaar (wij zaten inmiddels in Afrika) mailde ik mijn schoonzus: ‘Krijg je je leven weer een beetje leuk of lukt dat nooit meer na zoiets?’ Als ik dat nu teruglees, schaam ik me voor het onzinnige van die vraag. Woorden zijn mijn houvast maar precies dat houvast was ik kwijt.
Het hart breekt en breekt
En breekt een leven lang
Door het diepste donker moet je gaan
Zonder je om te draaien.
Dat is een citaat van Kate di Camilio, uit het boek De wonderbaarlijke reis van Edward Tulane. Mijn eigen woorden waren al die tijd hol, te licht of te zwaar. En dat terwijl ik toch, sinds dat telefoontje, de hele tijd dacht: boek…
Maar de vorm daarvoor vond ik pas twintig jaar later.
Sterren verpakt in huid is jouw boek, Jeroen. En ook helemaal niet.
Wordt vervolgd. (En ja, dit is Jeroen als blije baby. Met zijn vader).
Als je me voor de blogjes op een kopje koffie wilt trakteren: https://petjeaf.com/annavanpraag (niet schrikken van het woord abonnement, het kan gewoon eenmalig).
