Het einde van Walnut Grove

‘Huilt ze nou?’ ‘Ja ze huilt.’ ‘Echt? Mam, het is maar een film!’
Zullen mijn dochters hier iets aan overhouden? Een sentimenteel snikkende moeder bij een nog veel sentimenteler tv-programma – wat is dat nou voor voorbeeld?

Ik ga niet alle programma’s opnoemen waar ik bij kan zitten huilen. Alleen dit: het opblazen van Walnut Grove. En voor wie geen idee heeft wat Walnut Grove is: laat maar zitten, sla dit stukje maar gewoon over.

Het Kleine Huis

Goed, voor wie er zijn overgebleven, Het Kleine Huis dus. De serie van mijn jeugd en zo vaak herhaald dat het de tv-serie van ieders jeugd kan zijn. Uitgezonden, ik zeg het maar even, door de EO. Het is het verhaal van Laura Ingalls Wilder, al heeft het met de boeken niet echt veel te maken. De serie begint waar de boeken zo ongeveer ophouden. Het zijn de verhalen van Laura en Mary, twee zusjes, van de altijdwijze Pa en de altijdlieve Ma, en hun heftige leventje in het schattige pioniersdorp Walnut Grove. Heerlijke feelgood tv over dood en leven en liefde en familie. Je kunt Laura en Mary ruim tien jaar van hun leven volgen. In die tien jaar neemt de stoere maar lieve Laura je mee langs vele hoogte- en dieptepunten: Mary die blind wordt, baby’s die geboren worden en weer doodgaan, vreselijke ziektes en gevaarlijke Indianen, huwelijken, verslavingen, kerstmis zonder cadeautjes en natuurlijk de Verschrikkelijke Nelly Oleson. En als alles misloopt, is er gelukkig altijd Pa die snapt hoe het verder moet en anders natuurlijk God, het allergrootste baken van Walnut Grove.

Dynamiet

Twee jaar geleden zijn de meiden en ik begonnen met, wanneer Ilco weg is, ‘s avonds naar Het Kleine Huis te kijken. Het werd een serieuze traditie en dus hebben we er inmiddels negen seizoenen, drie tv-films en één extra lange pilot aflevering op zitten. Het had iets enorm rustgevends dat, als onze eigen man van huis was, er altijd nog Pa was, en dat het fijne warme leventje in Walnut Grove altijd wel door kabbelde. We hebben Laura en Mary in al die tijd groot zien worden en zelf kinderen krijgen, maar Walnut Grove bleef Walnut Grove.
Tot vandaag. Want nu zien we echt de aller- allerlaatste aflevering.
Er is een probleem met land – dat is er daar  wel vaker- maar deze keer vindt Pa noch God de oplossing. Dus moet iedereen weg van Walnut Grove. Daar staan ze dan, met hun huifkarren. En alsof dat nog niet erg genoeg is, gaan ze Walnut Grove opblazen zodat hun fijne huizen niet in handen vallen van de Slechte Man die nu de grond bezit. Het drama wordt enorm uitgesponnen. Huis voor huis wordt door hevig huilende bewoners met dynamiet tot ontploffing gebracht. De snoepwinkel van Nelly Oleson. De dokterspraktijk waar de oude dorpsdokter zoveel ellende voorbij zag komen (en wij met hem). De oude houtzagerij waar alles begon. Het kleine huis zelf.
Tegen die tijd hou ik het al lang niet meer droog. ‘Ik vind het gewoon zo erg dat alles altijd voorbijgaat,’  snik ik als voor de laatste keer de aftiteling met het fijne muziekje over het scherm rolt.
‘Ja, mam, zo is het leven,’  zegt mijn oudste dochter en ze staat vrolijk op om iets anders te gaan doen.

Categorieën: verhalen van de berg

Reacties (6)

  • Ik ben ook zo’n jankerd en word altijd goedmoedig uitgelachen door m’n zoon, maar dochter snikt gezellig mee gelukkig… Hier destijds (toen dochter en hartsvriendin zo tussen 8 en 10 waren) ook alle jaargangen van Kleine Huis gezien. Als je klaar bent kun je met de dvd’s van The Cosby Show beginnen 😉

  • Heerlijk, wat een herkenbaar verhaal.

    Ada

  • elke middag van 4 tot 5 is mijn uurtje en wat kijk ik dan Walnut Grove haha zo herkenbaar je verhaal

  • Hoog op de gele wagen
    rijd ik door berg en dal
    Lustig de kleppers draven,
    blij klinkt het hoorngeschal
    Water, wouden en weiden,
    stromen zo machtig en vrij
    Ik kan van uw schoon haast niet scheiden,
    maar ’t gaat voorbij, voorbij!
    Ik kan van uw schoon haast niet scheiden,
    maar ’t gaat voorbij, voorbij!

    Bassen, violen en fluiten
    zingen door dorpen blond
    Vrolijke frisse kornuiten
    springen om de linde in ’t rond
    Mee danst het blad in de winden,
    zwierend en zwaaiend joechei
    Hoe graag bleef ik daar bij die linde,
    maar ’t gaat voorbij, voorbij!
    Hoe graag bleef ik daar bij die linde,
    maar ’t gaat voorbij, voorbij!

    Postiljon in de taveerne
    voedert de rossen in vlucht
    Lachende waard komt zich weren,
    reikt mij een glas in de lucht
    Blondkopje achter de rozen,
    schuift het gordijntje opzij
    Mijn hart zou zo graag daar verpozen,
    maar ’t gaat voorbij, voorbij!
    Mijn hart zou zo graag daar verpozen,
    maar ’t gaat voorbij, voorbij!

    Eens snelt voorbij mijn wagen,
    duistere schim leidt mijn reis
    Klinkende horens versagen,
    neven de zweep staat de zeis
    Vrienden van liefde en leven,
    vangt er mijn laatste groet
    Hoe graag was ik bij u gebleven,
    maar ’t gaat voorbij, voorgoed!
    Hoe graag was ik bij u gebleven,
    maar ’t gaat voorbij, voorgoed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*