Het is best wel hip om te zeggen: ‘Daar kan mijn OCD-brein niet goed tegen.’ Dat gaat dan over dat er dingen scheef liggen, in de war zitten of viezig zijn.
Maar hoe heet het als je het tegenovergestelde hebt van OCD?
Claustrofobisch
Ik heb al best vaak geschreven over mijn rommeligheid. Over hoe ik, zelfs in de arme studentenfase van mijn leven, altijd geld spaarde om iemand in te huren die echt goed kon schoonmaken bijvoorbeeld. Dat ik dat zelf niet schijn te kunnen, denk ramen met strepen, een niet echt blinkend aanrecht. Dat valt vooral op als iemand anders (J of een vriendin) even een doekje haalt door een keuken of badkamer. Waarom ziet het er bij mij nooit zo uit? Het schoonmaken van vakantiehuisjes vind ik ook altijd heel ingewikkeld. Al doe ik echt mijn best.
Ik heb ook al vaker geschreven over hoe kriebelig ik word van verpakkingen die niet makkelijk opengaan, hoe ik die altijd met grof geweld open scheur – tot lijdzame droefenis van J die probeert te redden wat er te redden valt als (bijvoorbeeld) de lijnzaad voor in de kwark weer door mijn hele keukenkastje ligt.
Maar nu had ik dus ook weer zo’n dingetje met kettingen. Op mijn trouwdag droeg ik een ketting die ik kreeg van alle kinderen en aanplakkinderen. Die ketting heb ik sindsdien nooit meer af gedaan. In Brazilië kocht ik een half jaar daarna een ketting van acaipitjes, van een lief meisje in het oerwoud. Ook nooit meer afgedaan daarna. Dus daarmee slapen, zwemmen, sauna enzovoort. Maar ja, nu waren die kettingen dus in mijn nek in elkaar gedraaid, met daaromheen een soort dreadlock van mijn haar, zelfs als ik zou willen, konden ze niet meer af. ‘Help,’ zei ik tegen J want het voelde ineens nogal claustrofobisch. J is echt goed in dingen ontwarren maar dit was zelfs voor hem een lastig klusje.
Waarom ik zo van hem houd, is omdat hij dat dan met eindeloze rust en zelfs stoïcijns doet.
