Voorbij de sterren

Wat ik niet vertelde over deze zomer.

Dan schrijf je een boek, dan ben je gelukkig. En dan komt dat boek uit en is het van de wereld.Ik geloof dat Aleid Truijens ooit zei dat je niet moet schrijven als je niet beoordeeld wil worden. Het is, naast spannend, ook fascinerend wat anderen uit je boek halen. Hoe ze soms iets samenvatten waarbij je denkt: maar natuurlijk, heb ik nou echt zoveel woorden hiervoor nodig gehad? Of als bijna iedereen de kwintessens mist, dat je dan begint te denken: wat heb ik verkeerd gedaan, hoe kan dat een volgende keer beter? Complimenten zijn fijn, En mijn laatste boek kreeg een warm bad, vooral online: op Boektok, bij alle Influencers op Instagram, op belangrijke platforms.

Feniks

Maar dus nul recensies in de papieren kranten. Dat was ik niet gewend en had ik, bleek toen, ook niet verwacht. Elk weekend weer reikhalzend uitkijken naar de dag van de recensies, steeds weer die doodse stilte. ‘Er wordt echt weinig young adult gerecenseerd, minder en minder,’ zeiden de kenners, dat hielp niet. Ik kan jullie nu wel zeggen: ik ben diep gegaan deze zomer, wat dat betreft. Twijfelend aan mezelf als schrijver, over waar ik stond en waar ik heen moest. Daar, in die diepte, was een klein kind dat nogal veel bevestiging nodig had, dat riep: zie mij, bewonder mij, laat mij er alsjeblieft bij horen.Tranen met tuiten, serieus, mijn vriendinnen en dochters kunnen erover meepraten. Maar ik ben er niet van weggelopen, heb het monster in de bek gekeken – en nog steeds eigenlijk.Tegelijk ben ik feniks uit de as. Inmiddels loopt te de zomer op zijn einde en komt het schrijfplezier terug, het verlangen iets nieuws te maken. De Sterren liggen achter me.
En dan, zal je altijd zien, toch die recensie in de Volkskrant. Groot, serieus, niet zozeer over hoe ik schrijf maar over wat ik heb gedaan met dit laatste boek. Mijn vaste krantenmannetje wilde wel een foto maken. ‘Zo begint het,’ zei hij gewichtig.

Maar het voelt eerder als een prachtige afsluiting.