Dat je altijd denkt van tevoren: moet ik het wel doen?
Het is zo’n organisatie. Zoveel geld. Te weinig slaap, te veel sjouwen met zware tassen aan een fiets. Hoezo vakantie?
Ga maar mee hoor, mama
Maar het is als een schoolkamp. Zeker nu ze er, deze keer, even allemaal tegelijk waren. Er zijn van die rituelen. Het plukken van oesters en mosselen. De vaste wandelingen door de bossen. De verrassing als de zon toch weer overal is. De duik in de best wel koude zee. De zeehonden. De sterrenhemel. Het buiten eten aan de houten tafel, net iets te koud. De spelletjes ’s avonds en dat er altijd wel iemand boos wordt. Al die biertjes. En dan doen ze ook altijd nog hun eigen dingen. Chaia en Joao gaan het perfecte lamsvlees eten in een cafeetje. Dunya en Josefien gaan kiten, rennen, sunset kijken aan zee. Bloem en Jelmer bewegen zich met serene rust door alles heen.
Er was dit keer een avondwandeling om naar de sterren te gaan kijken. ‘Ga maar mee hoor, mama.’ Op een open plek in het bos stond een kring van houten paddestoelen, het was een of ander kinderkabouterpad. Iedereen ging automatisch op een paddenstoel zitten. ‘Anna, weet jij geen heksenritueel?’ riep iemand. ‘O nee, toch,’ mompelde Jelmer. Dus ik gaf ze een lichte versie van waar deze maan in de Keltische traditie voor staat. We hadden een nepkaars bij ons en die gaven we door, terwijl iedereen – ja, zeker ook Jelmer – een paar woorden zei over waar ze stonden in het leven. En ik zat daar op die paddestoel, als moederheks, en ik dacht: mooier wordt het niet.
En toen gingen ze weer. Eén voor eén, als een aftelversje, vertrok er weer iemand. Ik maakte nog een laatste fietstocht alleen, de zon ging prachtig onder en ik wilde tegen iemand zeggen: ‘Kijk hoe mooi’.
Altijd maar weer dat rottige loslaten. Van mijn Texelse wortels, mijn eigen vroegere gezin. Van het gezin dat ik en I. zelf creëerden. Van mijn moederalterego. En, uiteindelijk natuurlijk, ooit, van het leven zelf.
