Het was zijn laatste kunstwerk en het heette Wim is weg.
Ik moest natuurlijk aan het gouden boekje met die naam denken. Dat klopte. Wim T Schippers, die dat boek heeft ingesproken, had zijn laatste kunstwerk ernaar vernoemd. J was uitgenodigd voor de vernissage en ik ging mee.
Pindakaasvloer
Ik ben te jong voor Sjef van Oekel. Wel had ik altijd vriendjes die hem nadeden. Maar het is net als punk: ik zat precies aan de andere kant van die generatietielijn. De pindakaasvloer, het beroemde kunstwerk van Wim T, kende ik wel natuurlijk, net als zijn ‘basislijn gevecht’. En hij was de stem van Ernie van Sesamstraat, zo kende ik hem geloof ik het beste. Samen met cabaretier Paul Haenen, die was Bert.
In het Stedelijk Museum lag een bergje zand met een paar schoenen erin en een tafeltje met een beker en een verfbakje erop. Dat was ‘Wim is weg’, op het begeleidende bordje stond dat het ‘onvoltooid’ was.
Er waren lovende en grappige woorden over Wim T Schippers en ook over zijn grote en steunende liefde Ellen die kort voor hem was overleden. Na haar dood was Wim eigenlijk al een beetje weg, J en ik kwamen hem nog wel eens tegen en dan oogde hij ontredderd. Hij stierf misschien wel aan een gebroken hart.
Dus daar stonden we met al die kunsttypes naar dat gekke bergje zand en die schoenen te kijken. Moesten we nou lachen of huilen? Het leek alsof de mensen nog niet helemaal hadden begrepen dat Wim echt weg was.
Maar toen hield Paul Haenen een speech en hij sprak over Ernie die nooit te beroerd was om de gekste vragen van kinderen te beantwoorden. Helemaal aan het eind zei hij iets als: Bert mist Ernie. Paul Haenen probeerde dat een beetje grappig Bertachtig te zeggen, maar zijn stem brak.
Het was ook helemaal niet grappig. Het was een van de meest verdrietige momenten sinds tijden.
