De ene na de andere afspraak viel af en ik raakte mentaal steeds meer ingesneeuwd.
Mijn veertig vierkante meter vulde zich met stapels to do-lijstjes, variërend van ‘manuscript van X lezen’ tot ‘koelkast uitmesten’ en ‘nog even een kaartje naar die en die’. De kachel loeiend, sloten koffie, de enige geluiden af en toe brandweer of ambulance op de Ceintuurbaan (sinds ik in een boek las dat de drietonige sirene van de ambulance klinkt als ‘hij is al dood, hij is al dood’ kan ik dat niet meer niet-horen).
Huwelijksreis
Er staat ook een rugzak middenin de kamer. Het is ruim een jaar geleden dat ik voor het laatst op vakantie ging (dat was vijf dagen Napels), en dit is natuurlijk geen vakantie maar een reis. Een huwelijksreis dus, eindelijk. Naar het zinderende Brazilië, toch wel een van mijn lievelingslanden op de hele wereld – en met dank aan Air Europa van wie we de tickets wonnen, en aan nogal veel huwelijkse geldgiften.
Nog gaver dan zonnig Bahia is het vooruitzicht drie weken ongedeelde aandacht van mijn nog steeds kersverse echtgenoot te krijgen, man wat heeft die hard gewerkt. Al stranden we ergens op een of andere vage luchthaven met noodweer, dan ben ik nog blij. Alles is goed met J erbij.
Hoewel ik eigenlijk wil doen alsof de reis eindeloos is, rammelt er ondertussen van alles aan de deur voor daarna. Al die uitgestelde afspraken natuurlijk. Maar ook het nieuwe boek, waarvan ik nu een ongelooflijk omslagvoorstel heb. Sssst, zeg ik hardop in mijn stille huis. Ssssst.
Maandag vliegen we, als de weergoden leuk meedoen tenminste. Mijn oude computer neem ik alleen mee om blogs te schrijven, ik hoop dat het lukt in de jungle. Maar het volgende stukje komt eerst vanuit Salvador. Tot dan, tot daar!
