Kom vanavond met verhalen

Jullie zijn allemaal verhalenvertellers, zegt de directeur.

Wat deed ik toen Donald Trump president werd? Met de oudste dochter naar de open dag van de  Filmacademie.

In de dop

Ik ga me zelf bijna inschrijven, zo leuk vind ik het, met al die stoere studio’s, visual effects ruimtes, bioscoopzaal, en vooral al die bevlogen filmmakers in de dop die overal onvermoeibaar staan te vertellen wat ze hier doen.
Precies daarom heeft Bloem mij meegenomen. Zelf is ze al bezig met de vooropleiding en al haar huisgenootjes zitten op de filmacademie. Ze kent de ruimtes, de procedures, en zelfs de weg.
In de aula houdt de directeur onvermoeibaar elk halfuur hetzelfde praatje voor de in totaal drieduizend would be filmmakers en hun ouders. Dat dokters en advocaten nodig zijn in de wereld. Maar ook -juist- verhalenvertellers. Ik moet meteen denken aan vriendin Nancy, die bij de inauguratie van Trump zich in de tegendemonstratie heeft gevoegd, gewapend met een bak met een brandend vuurtje. Je kon bij haar komen zitten, je warmen en iets vertellen wat voor jou verbindend was.

De bad guys en het verzet

Ik knijp hard in Bloems been. ‘Ik wist wel dat je dit praatje interessant zou vinden,’ grijnst ze. Inderdaad, het gaat nog verder dan dat wat Nancy doet. Wie vertelt in deze krampende tijden de verhalen van de bad guys en het verzet, de dystopieën die griezelig dichtbij komen, het verhaal van de gekte en de raarheid en natuurlijk het eeuwige verhaal van liefde dat ik in de lange gangen van de filmacademie in al die honderden filmposters aan de muren weerspiegeld zie.
Ik! Ik vertel die verhalen en met mij miljoenen anderen schrijvers, zangers, schilders, filmers.
Ik en mijn dochter.

16231101_1544678735546365_164396066_o

Reacties (2)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*