De leukste man

De leukste man die ik in Spanje heb ontmoet is kaal en zeker 15 jaar jonger. Hij zweet zo erg dat hij regelmatig zijn shirt uittrekt en het als een vlag boven zijn hoofd wappert in een regen van druppels. Daar lachen wij dan om en soms juichen we zelfs. Als ik weet dat ik hem ga zien, word ik altijd blij wakker.

Ik zit er dik drie kwartier voor in de auto en dan ook weer terug. Zingend. Dat ene uurtje zumba in Granada maakt dat ik niet helemaal wegzak in de ledigheid van het platteland, dat ik me toch nog stads voel en sexy.

Requeton

De zumbaman (ik ken niet eens zijn naam) krijgt elke weekend ruim honderd vrouwen en zelfs een paar mannen aan het gillen in de enorme spiegelzaal van de belachelijk dure sportschool. Jong, oud, dik, dun. Hij laat ons salsa dansen maar ook net zo makkelijk de cancan. Dan schoppen we in lange rijen onze benen om en om heel hoog de lucht in. Ik ook. En zelfs mijn dochters doen soms mee.
Maar het leukst zijn de requeton-liedjes: Spaanse opzwepende muziek over liefde en seks. Iedereen zingt uit volle borst mee terwijl we draaien en wervelen en fascinerende dingen doen met onze heupen. Als ik om me heen kijk zie ik overal extatische blikken, iedereen lacht.
Zouden Nederlandse vrouwen net zo hard meezingen, net zo schaamteloos van die stotende bewegingen durven maken, net zo stralen? En ondertussen olé gillen naar een ijdele kale nicht die steeds meer kledingstukken uitgooit?

De regels van mijn moeder

Ja, de zumbaman laat zich graag toejuichen, filmen en fotograferen.  Hij heeft ook hofdames, maar daar hou ik me verre van. Laatst pikten zijn ogen mij er ineens uit tussen al die dansende vrouwen, dat vond ik al intiem genoeg.
Toch ben ik van plan om hem na allerlaatste les in juni een briefje te geven. Volgens de regels van mijn moeder: geef vaak en veel complimentjes, ook aan onbekenden. Ik zal de zumbaman schrijven dat hij een vrouw in Montefrio een paar jaar lang heel erg vrolijk heeft gemaakt. Dat hij af en toe zelfs mijn redding was, zeker in stille, koude wintermaanden. En dat ik hem ga missen.

Categorieën: verhalen van de berg

Reacties (5)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*