Auteur: Anna

Parijs tintelt en zingt, regen en zon, en ik lach in alle etalageruiten. (lees verder)

Lees verder

Achttien was ik en ik zou volwassen gaan worden. Dus ik vertrok naar Parijs. Dat waren de jaren tachtig.
Zestien is ze nu, mijn oudste dochter. Volwassen worden interesseert haar geen bal, maar wel: spannende dingen doen. Dus vertrekt ze vannacht… naar Parijs. (lees verder)

Lees verder

Volgens mijn zus heeft mijn oude moedertje een nieuw en groot idool: Hans Klok. Los van alle andere gedachten en associaties die dit bericht bij me oproept, moet ik ook meteen denken aan het kinderboek dat Hans ooit schreef. Ik doe het niet vaak, boeken slopen, maar dit boek heb ik met heel veel plezier in een sinterklaassurprise verwerkt (lees verder)

Lees verder

Hier in Tarifa leven ze van de wind, met de wind, met de wind. (lees verder)

Lees verder

‘Ik ga een piercing nemen in mijn navel, hier, aan de zijkant.’
‘En ik, wat zal ik doen: een ringetje door mijn wenkbrauw? Of toch een piercing in mijn neus, zo’n klein steentje in de kleur van mijn ogen. Mag dat mam?’‘
Ja hoor schatjes, dat is allemaal prima. (lees verder)

Lees verder

Zes sterke mannen hebben de daktent weer op de Landrover getild en nu wil ik weer op reis (lees verder).

Lees verder

Als ik mijn dochters was, dan schreef ik later een boek over mijn Bolderburenachtige jeugd in Spanje. (lees verder)

Lees verder

Wat is het heerlijk koel in huis, denk ik. Ik kijk op de thermometer: het is binnen nu 28 graden… (lees verder)

Lees verder

Mam, als je echt wilt dat ik wakker word ‘s ochtends, moet je je heel gek verkleden, als clown of als aap. En keihard zingend mijn slaapkamer binnenkomen. En als ik dan nog niet wakker word, moet je een emmer water over me heen gooien.’ (lees verder)

Lees verder

We noemen haar ‘het vrouwtje’. Ook wel ‘de gnoom’ of ‘de heks van boven’. Toch ken ik geloof ik niemand anders die de hele tijd zo echt lief lacht.(lees verder)

Lees verder