‘We gaan gewoon weer even back to normal,’ zei J.
Dat was eigenlijk precies niet wat ik wilde horen.
Hard
Ik ben nu een week terug en die eerste dagen gingen eigenlijk prima op adrenaline. Veel afspraken, lekker druk, dingen met collega’s en op de uitgeverij. En als je een blog hebt, leeft iedereen zo gezellig mee, dus de vragen naar Brazilië en lieve opmerkingen als in ‘Het was geweldig he?’ waren niet van de lucht.
Maar hoe lang kan je over je reis blijven vertellen? En, laten we deze ook maar meteen meepakken: hoe lang kan je zeggen dat je pasgetrouwd bent en dat iedereen dan blij voor je wordt en alles wil weten?
Ik herinner me dit nog wel van het met een vrije harde klap weer de wereld in komen nadat je een baby hebt gekregen. Dat nieuwe, bijzondere gaat er na de kraamtijd snel vanaf voor de buitenwereld, dan ben je gewoon een moeder met een kind. Hard, vond ik dat.
Op zondag waren J en ik voor het eerst deze week weer een langer tijdje samen. En ook dat is voor kort, hij gaat overmorgen alweer een week naar het Filmfestival van Berlijn. We wonen natuurlijk ook niet samen dus ik vroeg me hardop op wat het verschil was tussen het leven nu we getrouwd zijn en het leven van daarvoor toen we gewoon een toffe Lat-relatie hadden.
‘Dat gaan we uitvinden,’ zei J.
Dat antwoord beviel me maar half. Misschien is het omdat ik schrijver ben maar ik wil altijd zo graag vorm geven aan het leven. Dat lukt me nu even niet.
Daarom ging ik maar foto’s uitzoeken van de reis, om op zijn minst een mooi ouderwets fotoboek te maken. Vervolgens kreeg ik me toch een bak reisheimwee over me heen.
En dat heb ik nu nog steeds.
Dit zijn roze Amazonedolfijnen. Er was daar een man die ze elke dag een visje voerde, daarom kwamen ze zo enthousiast dichtbij, ze zwommen zelfs speels tussen onze benen door. Ik weet dat het biologisch onverantwoord is om zo dicht bij een wild dier te komen (en trouwens ook om het te voeren) maar gelukkig was het op heel kleine schaal dus ik durf het nu toch te delen. Want wel heel tof natuurlijk.
