Van mijn lief kreeg kreeg ik een tijdcapsule cadeau.
‘Hebben we vrijdag date night?’ appte hij, een dag eerder. Ik was nogal druk met jarig worden en werken tegelijk, dus ik zei ja maar dat ik misschien die avond wel nog even… Maar hij drong, erg a-typisch voor hem, nogal aan, dus ik wrong me in een paar bochten.
Duister steegje
Hij haalde me op met de fiets, ik moest ook mijn tandenborstel meenemen. Bij de Kleine Komedie stopte hij en ik zei: ‘Leuk, daar ben ik al best lang niet geweest.’ Maar hij liep langs het theater en dook zo een duister steegje in. Het regende, je kon niet naar binnen kijken in de huizen, wat deden we hier? Wat voor raar airb&bt-tje had hij hier geboekt en vooral: waarom?
Toen kwam er een meisje aan op de fiets, zij was de sleutelbewaarder en maakte een non-descripte deur van een non-despcripte gevel open. Heel even leek het een schattig oud huisje met een lief keukentje, maar toen… was het ineens iets totaal anders.
Een schuilkerk! Uit de tijd dat katholieke kerken ondergronds moesten en je dus juist aan niks mocht merken dat dit een kerk was. Deze zeventiende eeuwse kapel, die nog het meest aan een soort mini-Paradiso deed denken, vooral ook door de hoogte, was nu een overnachtingsplek voor twee. Vanuit het hemelbed keek je de koepel in, overal engeltjes, spiegels, ornamenten, kaarsen en baldakijnen.
J had gezorgd voor champagne, druiven, nog meer eten, er was ook een escaperoom-achtig spel, een bad op pootjes – kortom we kwamen die kapel nooit meer uit. Alsof je niet alleen in een andere tijd maar zelfs in een andere, serene dimensie zat. En daar werd ik dus jarig.
Toen ik de volgende ochtend naar buiten stapte en -pats- middenin de drukte van hartje Amsterdam stond was ook dat vrij onwerkelijk. Wat had ik nou net meegemaakt, bestond het eigenlijk wel? Een soort perron 9 3/4 gevoel, ik was er nog dagen van in de ban, nog steeds eigenlijk.
Ze noemen het the secret chapel en, inderdaad, dit is misschien wel een van de bestbewaarde geheimen van de stad.
Nu dus niet meer.
