Dat je zelf dood gaat, op een dag. Het duurde wel even voor ik dat echt ten diepste besefte, misschien wel vijftig jaar. Ik kan nu eenmaal slecht tegen dingen die voorbijgaan.
Maar er was een soort troost, vond ik altijd: de gedachte dat de stad door zou gaan. Andere mensen zouden over de grachten fietsen en genieten van de mooie geveltjes in de iepensneeuw, een volgende generatie studenten zou over de Kloveniersburgwal flaneren, andere moeders zouden met hun kinderen picknicken in Artis.
Die troost ben ik even kwijt. En dat komt door de Vondelkerk.
Getrouwd
Ach jongens, die mooie kerk. Je fietst er altijd langs op weg naar de Filmhallen, of naar het oude Filmmuseum. Hij is er als je door het Vondelpark loopt: net zo’n iconisch beeld als de Twin Towers; het silhouet dat je al je hele leven ziet, zelfs zonder het echt te zien.
Ik ben er getrouwd, in de Vondelkerk. Mijn eerste huwelijk vond daar plaats, precies dertig jaar geleden. Het trouwen zelf was klein maar het feest in die kerk was enorm. We hadden decorstukken van het theater waar ik toen werkte, waaronder een reusachtige replica van de Bethesda engel, er was een blauwe taart van Abel die uit de grond omhoog kwam, buikdanseressen, een band die Dick Boter en de Harde Puntjes heette, een Indisch buffet dat was gekookt door de geliefde van de acteur Joop Keesmaat. En gratis champagne en binnenvuurwerk, want het was, ook toen, dertig jaar geleden, oud en nieuw. Het was het grootste feest dat ik ooit gaf en zelfs de huidige echtgenoot was daarbij (lang verhaal).
De brand kleurde onze jaarwisseling, letterlijk: we zagen de oranje gloed van het vuur boven de huizen. J klom op het dak van zijn huis en zag de toren instorten. We bleven de livestream van AT5 maar verversen. En de volgende dag wandelden we naar het pleintje, we moesten het gewoon met eigen ogen zien, het karkas. Alsof we het dan pas konden geloven, maar ook, op een rare manier, om een soort laatste eer te bewijzen. We stonden daar met nogal veel ontredderde Amsterdammers.
Ja, ze gaan hem herbouwen en dat is minstens zo fantastisch als de herbouw van de Notre Dame. Fantastischer zelfs. Maar de schrik zit er nog wel in en van de ene dag op de andere ben ik nu ook honderd procent tegen vuurwerk.
