In het bed van Jan Wolkers

Er ligt een huisje, verscholen in het groen. Een heilig huisje. En in juni mogen we er wonen.

Het klinkt als een sprookje, een droom om in te vluchten als de Haarlemmerstraat zich sluit en grimmig wordt.

Scoop

Want ja, het wordt er hier niet veiliger op nu de mensen verdwijnen. Gisteren zag ik zomaar twee vechtpartijen achter elkaar, mensen die totaal in de war waren. In beide gevallen werden ze onmiddellijk omsingeld door politie-agenten, ook een vitaal beroep trouwens. Mijn sociale controle valt hier een beetje weg en ik koester het dappere kleermakertje, de bakker en die ene boetiek die hoopvol open blijft, zelfs voor ‘om de dag één spijkerbroek’.
Maar goed, misschien zijn die morgen ook wel dicht. Nog harder dromen dus van dat huisje. Het huisje van de enige echte Jan Wolkers. Daar woonde hij, schreef hij, sliep hij, omringd door de wilde tuin die ook in veel van zijn verhalen terugkomt.
Een schrijvershuisje is het nu, je moet er officieel een aanvraag voor doen. Dat deed ik, samen met Mireille – en het is goedgekeurd! In dat huisje gaan we in juni samen een boek schrijven. Primeur, scoop! Op deze foto -gemaakt toen we nog mochten omhelzen- dronken we op het goede nieuws. Een boek over schrijven wordt het, vol tips en wijze lessen, maar ook een brievenboek van twee schrijvende vriendinnen: grappig, rauw en eerlijk. Genadeloos en inspirerend. We zijn stiekem allang begonnen en in juni, in dat huisje, maken we het af. 

We twijfelen nog over welke uitgever, dus dames/heren: kom maar op!

 

Reacties (4)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*