Lente in februari

Mijn hele leven samengebald in een verjaardag.

Het was 12 uur ’s nachts en ik werd 50, alleen in mijn bed.
Er klonken voetstapjes op de trap. De jongste dochter met haar vriendin, allebei gekleed in roze pluizige onesies. Lang zal ze leven, zongen ze, met engelenstemmetjes. Daarna sprongen ze allebei op mijn bed.

Cordon

Het weekend ervoor gaf ik een dinner party voor vrienden.  Een sterk cordon heb je om je heen, zei een van hen. En een huis dat perfect is voor feestjes, dat wist ik nog niet. Mr H was er ook en bleek stiekem te weten wat mijn verjaardagsbloemen zijn. Dat was extra fijn want mijn moeder was het vergeten. Die was trouwens mijn hele verjaardag vergeten, voor het eerst in vijftig jaar.
Op de verjaardag zelf kreeg ik een ontbijt van de roze onesie-engeltjes. Ik moest in een andere kamer wachten tot het klaar was, de rookwolken van verbrande pannenkoekjes walmden me tegemoet, zoals het hoort. Daarna ging ik even naar een vergadering en werd onhandig toegezongen door collega’s. Ondertussen liep mijn telefoon vast van alle honderden digitale felicitaties (dat was leuk, dan jullie wel).
Die avond nam de andere dochter het over en kookte zij op mijn rituele dinsdag-open-huis-voor-alle kids- en aanhang. Dus weer een partijtje, tafel vol kids, deze keer moest ik een kroontje op en hadden ze 50-vlaggetjes opgehangen die ik later ritueel van ze mocht vernietigen.

Maar daarvoor lunchte ik nog met de man van wie ik aan het scheiden ben, dat was voor het eerst in lange tijd. Halverwege legde hij zijn hand even op de mijne, daarna gingen we weer ons weegs. Er wachtte immers een huis vol kinderen op me.

Reacties (4)

Laat een reactie achter op Ada Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*