Dunya

Dunya, mijn allerliefste jongste, morgen word je dertien.

Je bent geboren uit een verre reis, uit liefde en lichtheid. Plotseling was je daar, een blije kale baby. Je huilde niet bij je geboorte op die zonnige augustusmorgen en de vroedvrouw keek en keek, maar zei toen: ‘Alles is goed, ze hoeft gewoon niet te huilen.’

Circus

Je overviel me, dat ook. Twee grote zussen al op de basisschool, wat deed ik mezelf aan met weer een baby, weer dat gedoe en getrut waar ik eigenlijk niet zo goed in ben? Die gedachte had ik later weer: twee grote zussen al bijna op hun eigen hoefjes, en jij nog aan het begin van de middelbare school, het hele circus weer opnieuw.
Nu ben ik blij, dolblij dat jij er bent, juist nu mijn en jouw wereld zo op zijn kop staat. Geen tijd om te verdrinken in droefenis, er moeten schoolboeken aangeschaft, nieuwe kamers ingericht, die van jou in het ‘andere’ huisje (dat nu zeker doorgaat) wil je turkoois en dat gaan we doen, lieve schat. En je bedje hoog tussen de balken, met een stiekem raampje naar buiten.

Met je gezicht naar de zon

In jou schuilen eigenlijk twee kinderen: een stoere keeper, die een oxboard voor haar verjaardag wil en zich bij voorkeur kleedt in Nike Tech broek met een petje op. Dat is Dunya de bomenklimmer, de kauwgumjunk, de rouwdouwer van de Spaanse campo. Maar af en toe is er ook ineens dat zinnelijke meisje, met een mooi jurkje van haar zus aan, trots op haar prinsessenharen en dol op zoenen met haar vriendje. Ze worden gelukkig allebei dertien.
Ik geloof werkelijk dat je vooral de voordelen ziet van het nieuwe leven dat voor je ligt. Je bent snel, wendbaar, net als je vader je gezicht altijd naar de zon toe. Maar wat er verder ook gebeurt komend jaar, je hoeft niet te huilen liefje, dertien jaar geleden niet en nu ook niet. Mama is bij je.

Reacties (2)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*